ท่านเอากลับไปจะดีกว่า”
“จดจำว่าเจ้าเป็นนายถือเป็นเรื่องดีไม่ใช่หรือ?” เมิ่งฉีฮ่วนสับสนงุนงง “เหตุใดเจ้าถึงอยากจะให้ข้ากัน?”
“อย่างไรเสีย นี่คือสมบัติของแคว้นตงฮั่นของพวกท่าน อีกทั้งรัชทายาทพระองค์ก่อนก็ทำให้ตำหนักบูรพาย่อยยับเป็นจุณก็เพื่อลัญจกรหยกนี้ ข้าไม่ต้องการที่จะเก็บความหายนะแบบนี้ไว้ข้างกาย ข้าเพียงอยากเห็นมู่ชวนและหลิงซีเติบโตอย่างแข็งแรงและปลอดภัย” หลี่เยว่หานเอ่ยตอบด้วยความจริงใจอย่างถึงที่สุด
เมื่อได้ยินดังนั้น เมิ่งฉีฮ่วนพลันสั่นศีรษะ “ที่จวนของข้าเต็มไปด้วยหูตาขององค์ชายสาม ลัญจกรหยกนี้จะถูกค้นพบทันทีที่ข้าก้าวข้ามธรณีประตูจวน ทิ้งมันไว้กับเจ้าที่นี่ย่อมเป็นผลดีกว่า โรงเตี๊ยมเยวี่ยไหลนี้เป็นของตระกูลเวิน ผู้ที่จะเข้ามาพักได้หากไม่ร่ำรวยก็ต้องเป็นชนชั้นสูง ด้วยเหตุนี้การเก็บลัญจกรหยกนี้ไว้ที่นี่ ข้างกายเจ้าจึงปลอดภัยนัก ทั้งยังไม่มีใครจะหามันพบ”
เมื่อได้ยินคำพูดของผู้เป็นสามี หลี่เยว่หานก็ถอนหายใจเบา ๆ แล้วเอ่ยว่า “ข้าหมายความว่าข้าไม่อยากจะก่อให้เกิดปัญหา”
“แต่เจ้ามาถึงเมืองหลวงแล้ว” เมิ่งฉีฮ่วนอดไม่ได้ที่จะดีดหน้าผากของหลี่เยว่หานเบา ๆ “เจ้าเป็นสตรีของข้า อุ้มท้องลูกของข้า ซ้ำยังมาถึงอาณาเขตของข้าแล้ว จะไม่มีสิ่งที่ใดที่เป็นปัญหา ข้าจะปกป้องดูแลเจ้า เจ้าสามารถวางใจได้ในทุกเรื่อง”
แม้ว่าคำพูดของเมิ่งฉีฮ่วนจะทำให้กวางเฒ่าในใจของหลี่เยว่หานกระโดดโลดเต้น ทว่านางก็จำต
