งที่เราจะต้องตั้งหลักตั้งตัว ในเมื่อเหล้าองุ่นขายได้ในราคาสูงลิ่ว ข้าย่อมไม่นำมันออกมาสุ่มสี่สุ่มห้าเป็นแน่”
เมื่อเห็นท่าทีเขินอายของหลี่เยว่หาน เมิ่งฉีฮ่วนจึงเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขจากก้นบึ้งของหัวใจ “ไม่เป็นไร เจ้าจะเอาอะไรมาก็ได้ทั้งนั้น”
“ข้ายังไม่ได้เอ่ยเลยสักคำว่าจะให้อะไรกับท่าน” หลี่เยว่หานเอ่ยตอบทันทีอย่างคล่องปาก และในทันใดนั้นเอง หญิงสาวพลันหวนนึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงมองไปยังเมิ่งฉีฮ่วน แล้วเอ่ยต่อ “ตอนนี้ท่านทำงานอยู่ข้างกายองค์ชายสาม เช่นนั้นท่านรู้เรื่องที่พระองค์กลับมาสืบสาวราวเรื่องของมู่ชวนและหลิงซีอีกครั้งมากน้อยเพียงใด?”
เมื่อได้ยินหลี่เยว่หานหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมา เมิ่งฉีฮ่วนก็ยับยั้งสีหน้าที่แท้จริงของตนไว้ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่นว่า “เมื่อไม่กี่เดือนก่อน เขาพบเข้ากับลัญจกรหยกที่เจ้าทำเลียนแบบขึ้นมาในหมู่บ้านไป๋อวิ๋น จึงรีบร้อนตามหามู่ชวนและหลิงซีเพื่อที่ให้ได้มาซึ่งลัญจกรหยก”
“เช่นนั้นพระองค์ก็ทรงทำเพื่อตามหาลัญจกรหยกอย่างนั้นหรือ?” หลี่เยว่หานขมวดคิ้ว ก่อนหยิบลัญจกรหยกออกมาแล้วมอบให้เมิ่งฉีฮ่วน “ในช่วงนี้ ข้ารู้สึกได้ว่าลัญจกรหยกเริ่มเชื่อมโยงกับข้ามากขึ้นเรื่อย ๆ และภายใต้ความอบอุ่น รวมถึงการบำรุงเสริมสร้างร่างกายจากลัญจกรหยก ประสาทสัมผัสทั้งห้าและจิตสัมผัสที่หกของข้านั้นชัดเจนขึ้นกว่าเดิมไม่น้อย ข้าคิดว่าหากทำเช่นนี้ต่อไป ลัญจกรหยกจะจดจำข้าว่าเป็นนายของมัน
