ห็นใบหน้าเปี่ยมด้วยความสุขของเด็กหญิงตัวน้อย เมิ่งฉีฮ่วนก็พยักหน้า “ไพเราะมาก แต่นามว่าหลิงซีนี้ไพเราะที่สุด”
“หลิงซีรู้!” หลิงซีเอ่ยพร้อมกับไถลลงจากอ้อมแขนของเมิ่งฉีฮ่วนในคราวเดียว ก่อนจะเดินเข้าไปหาหลี่เยว่หานซึ่งกำลังล้างหน้าอยู่ แล้วกล่าวว่า “ท่านอาสะใภ้ นำเหล้าองุ่นออกมาให้ท่านอาได้ลิ้มลองสักหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ?”
เรื่องที่หลิงซีชื่นชอบสุราเมรัยนี้ หลี่เยว่หานเพิ่งมาค้นพบทีหลัง
ว่ากันว่าเด็กวัยนี้ไม่ควรดื่มสุรา ไม่เช่นนั้นจะล้มป่วยได้ง่าย แต่ไม่รู้ว่าทำไม หลิงซีผู้นี้กลับไม่เคยเมามายจากการดื่มสุราเลย และนางก็ชอบเหล้าองุ่นที่หลี่เยว่หานเป็นคนบ่มเป็นพิเศษ
“ที่แท้เจ้าเป็นคนบ่มเหล้าองุ่นหรอกหรือ?” เมิ่งฉีฮ่วนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “เจ้ารู้หรือไม่ว่าตอนนี้ในเมืองหลวง เหล้าองุ่นเพียงไหเล็ก ๆ นี้ราคาพุ่งสูงเสียดฟ้าไปแล้ว?”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ หลี่เยว่หานก็พลันชะงัก “จริงหรือ? ข้าคิดว่าเวินเทียนเหล่ยโกหกข้าเสียอีก”
“จริงแท้แน่นอน” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยพลางนั่นลงข้าง ๆ หลี่เยว่หานอย่างหน้าไม่อาย ชายหนุ่มอุ้มหลิงซีตัวน้อยไว้ในอ้อมแขน ภาพของพวกเขาทั้งสามสะท้อนอยู่ในกระจกทองสัมฤทธิ์ ชวนให้นึกถึงหนึ่งครอบครัวที่มีกันสามคน
ใบหน้าของหลี่เยว่หานขึ้นสีจาง ๆ นางก้มศีรษะลงแล้วเอ่ยว่า “เพราะเป็นเหล้าองุ่นราคาเสียดฟ้า ข้าจะไม่ให้ท่านดื่มหรอก แม้ว่าข้าจะมีเงินสองสามพันตำลึงอยู่ในมือ แต่ที่นี่คือเมืองหลว
