หลี่เยว่หาน หนำซ้ำยังกอดหลี่เยว่หานแน่นยิ่งขึ้นเสียอีก
เมื่อเห็นดังนั้น หลิงซีจึงไม่พอใจ “ท่านอาไม่ยุติธรรม กอดแต่ท่านอาสะใภ้ ไม่กอดหลิงซี หลิงซียังเป็นเด็กเล็ก หลิงซีเองก็อยากกอดด้วย!”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ใบหน้าของหลี่เยว่หานพลันขึ้นสีระเรื่อ หญิงสาวรีบผลักเมิ่งฉีฮ่วนออก ก่อนจะหันกลับมาเพื่อลบเครื่องสำอางบนใบหน้า
เครื่องสำอางนี้อยู่บนใบหน้าของหลี่เยว่หานมากว่าสามวันแล้ว ด้วยตลอดสามวันนี้หลี่เยว่หานเกรงว่าหน้าจะลบ ทั้งยังต้องเติมหน้าเป็นครั้งคราว หญิงสาวรู้สึกมาสักพักแล้วว่าผิวของตนนั้นไม่ได้หายใจเลย…
เมื่อเห็นว่าหลี่เยว่หานไปล้างหน้า เมิ่งฉีฮ่วนจึงโน้มตัวลงแล้วอุ้มหลิงซีขึ้นมา ก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะใกล้ ๆ พร้อมวางหลิงซีไว้บนตักแล้วเอ่ยว่า “ไหนบอกอามาสิ หลังจากใช้ชีวิตตลอดครึ่งปีที่ผ่านมาในหมู่บ้านจางหนิงกับท่านอาสะใภ้ เจ้าเคยชินหรือยัง?”
“ไม่ชินเลยเจ้าค่ะ” หลิงซีย่นจมูก “ไม่มีท่านอา ท่านอาสะใภ้ต้องดูแลข้าและพี่ชายอย่างลำบากยากนัก”
“ถ้าอย่างนั้นเมื่อหลิงซีมาถึงเมืองหลวงแล้ว จากนี้ต่อไปเจ้าต้องเป็นฝ่ายดูแลท่านอาสะใภ้ให้ดีเล่า” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยด้วรอยยิ้ม
“เจ้าค่ะ!” หลิงซีพยักหน้าอย่างแรง “ท่านอาสะใภ้มีน้องชายอยู่ในท้อง หลิงซีจะดูแลท่านอาสะใภ้เป็นอย่างดี แล้วก็ ๆ หลิงซีเมื่อมาอยู่ในเมืองหลวงแล้วมิได้ชื่อหลิงซีอีกต่อไป แต่ชื่อเฉียวน่า ท่านอา ชื่อใหม่ของหลิงซีไพเราะมากเลยใช่หรือไม่!”
เมื่อเ
