ร้านขายผ้าอวี้เยว่คงไม่ปล่อยให้เราทำการค้ายิ่งใหญ่อยู่ในอำเภอหวาซีหรอก”
ได้ยินดังนั้น หลี่เยว่หานก็พลันยกมือลูบหน้าผากตัวเอง “ทำไมข้าถึงรู้สึกว่ายิ่งเจ้าพูดมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งน่าทึ่งมากขึ้นเท่านั้น แท้จริงแล้วตระกูลเหยียนของเจ้ามีภูมิหลังแบบไหนแน่?”
“ก็ไม่ได้มีภูมิหลังที่ยอดเยี่ยมอะไรนัก” เหยียนจื่อเซียงหน้าขึ้นสี “เรามีเส้นทางการค้าอยู่เส้นหนึ่ง พี่ใหญ่และพี่รองของข้าฟันฝ่าเพื่อให้ได้มา เส้นทางสายนี้ทอดไปสู่ทะเลจีนตะวันออก โจรสลัดในทะเลได้ทำข้อตกลงทางการค้ากับตระกูลเหยียนและจะไม่ปล้นขบวนพ่อค้าของเรา ด้วยเหตุนี้ เราจึงสามารถนำเข้าผ้าแพรต่วนหรงซงอันเป็นเอกลักษณ์จากดินแดนโพ้นทะเลอย่างอิ๋งโจวได้ ผ้าแพรต่วนหรงซงมีความพิเศษมาก เหล่าสนมในวังหลังชอบผ้าแพรต่วนซงนี้อย่างยิ่ง”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ หลี่เยว่หานก็รู้สึกงุนงงขึ้นมา
“เราเชี่ยวชาญในธุรกิจเสื้อผ้า ดังนั้นหลังจากเปิดเส้นทางการค้าทางทะเลนี้กับทางอิ๋งโจวแล้วก็พลันรู้สึกว่าครอบครัวของเราสิ้นเปลืองเงินเกินไป ราชสำนักจึงมาขอเช่าเส้นทางจากเราเพื่อทำมาค้าขายกับทางอิ๋งโจว ทุกปีตระกูลเหยียนและราชสำนักจะจัดหาเกลือและพืชพันธุ์ธัญพืชให้แก่พวกโจรสลัดอย่างเพียงพอ ทำให้พวกโจรสลัดลดการก่อจลาจลลงไปบ้าง เมื่อปีที่แล้ว ทางราชสำนักได้กวาดล้างพวกเขาในคราวเดียว ทว่าเรื่องนี้ไม่ได้ถูกเผยแพร่สู่สาธารณะ มีเพียงตระกูลเหยียนของเราเท่านั้นที่รู้”
“ตอนนี้เส้นทางก
