บทที่ 260 ครองคู่กันชั่วชีวิต
เมื่อเห็นเหยียนจื่อเซียงและพวกตระกูลจางจับกลุ่มพูดคุยเรื่องส่วนตัวกันอยู่ที่หน้าประตูบ้านของตน ความโกรธในใจของนางเฉาก็พลันลุกโชน ไม่ต้องพูดถึงจ้าวซินเอ๋อร์ที่ถูกปิดปากไว้แน่น
ทว่าพวกเขาจะทำอะไรได้เล่า
คนหนึ่งเป็นคุณหนูใหญ่ ส่วนอีกคนเป็นเจ้าของร้านขายผ้า พวกนางไม่ได้เข้ามาในบ้าน เพียงยืนอยู่ที่หน้าบ้านเท่านั้น นางเฉาย่อมไม่กล้าไล่พวกเขาออกไป
“ข้าเห็นว่าแม่นางเป็นคนใจดีนัก ในช่วงเวลานี้ที่ช่วยคุณหนูใหญ่ของบ้านเราลดน้ำหนักนั้นนับว่าไม่ง่าย ได้ยินคุณหนูใหญ่กล่าวบอกว่านางไปวิ่งเอย อะไรเอยกับท่าน ลำบากท่านแล้ว” ฮูหยินจางเอ่ยแล้วรีบเข้ามาอวยพรสุขภาพร่างกายของหลี่เยว่หาน
หลี่เยว่หานไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรนัก “ไม่ได้มีอะไรเหนื่อยนัก การได้ไปออกกำลังกายกับจื่อเซียงก็ช่วยให้ร่างกายของข้าแข็งแรงขึ้นไม่น้อย อีกทั้งจื่อเซียงยังจ่ายค่าอาหารในตอนที่พักอยู่ที่บ้านของข้า การดูแลนางให้ดีย่อมเป็นหน้าที่ของข้า”
แม้นางจะไม่ได้แสดงท่าทีอะไรสักเท่าใด แต่ก็ไม่สามารถต้านทานความประหลาดใจของผู้คนในหมู่บ้านจางหนิงได้
อำเภอหวาซีอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านจางหนิง ทุกคนจะไม่รู้ได้อย่างไรว่ากิจการของตระกูลเหยียนในอำเภอหวาซีใหญ่โตแค่ไหน หากไม่ใช่เพราะร้านขายผ้าอวี้เยว่ของตระกูลพ่อค้าที่สืบสายจากราชวงศ์ถ่วงดุลอำนาจเอาไว้ เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของกิจการค้าขายผ้าในอำเภอหวาซีจะถูกถือครองโดยตระกูลเหยี
