ชายที่สามารถสัญญากับข้าได้ว่าจะครองคู่กันไปชั่วชีวิต รักและซื่อสัตย์ต่อกันเพียงผู้เดียวตราบจนวันตาย!” เด็กหญิงตัวน้อยตอบด้วยเสียงเล็ก ๆ แบบเด็ก ๆ
หลี่เยว่หานเหงื่อตก ยังดีที่สาวน้อยคนนี้ไม่ยืนกรานที่จะแต่งงานกับเมิ่งฉีฮ่วนอีก
เมื่อคิดถึงเมิ่งฉีฮ่วน หัวใจของหลี่เยว่หานก็พลันเป็นทุกข์ขึ้นมาอีกครั้ง
เวลาผ่านไปราวหนึ่งเดือนแล้ว เมิ่งฉีฮ่วนไม่ได้ส่งข่าวมาเลยสักนิด อีกทั้งหญิงสาวเองก็ไม่รู้ว่าจะส่งสารหาเมิ่งฉีฮ่วนได้อย่างไร
อยากถามเขานักว่าเป็นเช่นไรบ้างแต่ไม่รู้จะถามอย่างไร
ไม่นานหญิงสาวก็กลับถึงบ้านพร้อมหัวใจที่หนักอึ้ง
ทว่ากลับพบว่ามีรถม้าที่ดูคุ้นเคยจอดอยู่หน้าบ้านของนาง โดยมีคนสองคนอยู่บนรถม้า เมื่อลองพิจารณาแล้ว พวกเขาคือตวนอู่กับจงชิว
ส่วนเจ้าต้าไป๋นั่งตัวตรงอยู่ที่ประตู ดวงตาหมาป่าจ้องเขม็งไปยังทั้งสองคนบนรถม้า แสดงท่าทีเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเฝ้าเขตบ้านไว้อย่างเต็มที่
