เหยียนจื่อเซียงไม่ได้ก่ออาชญากรรมร้ายแรง สมาชิกในครอบครัวเหยียนค่อนข้างจะปล่อยให้นางทำตามใจตัวเอง
นั่นเป็นเหตุผลที่พวกเขายอมให้เหยียนจื่อเซียงอาศัยอยู่ในพื้นที่ชนบทอย่างหมู่บ้านจางหนิง และปล่อยให้เธอออกแรงจนเหน็ดเหนื่อยเพื่อลดน้ำหนัก
“เหตุใดข้าจะพูดเช่นนั้นไม่ได้!” จ้าวซินเอ๋อร์โกรธเคืองอย่างมาก นางไม่สนใจที่จะรักษาหน้าของแม่ไว้ด้วยซ้ำ โดยชี้นิ้วไปทางเหยียนจื่อเซียงพร้อมสาปแช่ง “ดูสารรูปนางสิ! นี่น่ะหรือที่เรียกว่าคุณหนูตระกูลร่ำรวย รูปร่างนางอ้วนท่วมพอ ๆ กับข้าสองคนรวมกัน! แล้วทำไมข้าจะพูดแบบนั้นไม่ได้! เพียงเพราะว่านางมาจากตระกูลที่ร่ำรวยงั้นหรือ!”
แม้เหยียนจื่อเซียงจะทนได้ นางปล่อยให้จ้าวซินเอ๋อร์ด่าทอโดยไม่กล่าวสิ่งใดสักคำ และเพียงยืนอยู่ที่เดิมด้วยสีหน้าสงบนิ่ง อย่างไรก็ตามดวงตาของนางฉายแววความเย้ยหยัน ราวกับกำลังดูละครลิงที่แสดงโลดโผนไปมา
บางทีอาจเป็นเพราะเข้าใจสายตาของเหยียนจื่อเซียง นางเฉาจึงรู้สึกตื่นตระหนกมากขึ้นและรีบกดมือของจ้าวซินเอ๋อร์ลง “หุบปากซะ!”
จากนั้นนางเฉาคุกเข่าลงตรงหน้าเหยียนจื่อเซียงพร้อมคำนับสามหน นางกล่าวคำขอร้อง “คุณหนูเหยียน ลูกสาวของข้าหยาบคายอย่างยิ่ง โปรดอย่าเก็บมาใส่ใจ”
เมื่อเห็นว่าแม่ของตนถึงขนาดคุกเข่าให้คนอื่น จ้าวซินเอ๋อร์เดือดดาลหนักจนดึงนางเฉาขึ้นจากพื้น ขณะที่ยังตะโกนสาปแช่ง “เหยียนจื่อเซียง หากข้าเป็นเจ้า ข้าคงอับอายเกินกว่าจะออกไปพบผู้คน แล้
