บทที่ 254 แตงโมพันธุ์เหม่ยเหรินอันโอชะและหวานฉ่ำ
“แตงโมนั้นเป็นของที่กินกันในหมู่ชนชั้นสูง ด้วยเพราะมีแมลงศัตรูพืชจำนวนมาก อัตราการการปลูกให้รอดจึงค่อนข้างต่ำ ทั้งยังเป็นของหายากมากพอที่จะกักตุนเอาไว้เก็งกำไรได้ ด้วยเหตุนี้แตงโมจึงมีราคาแพงมาก หากลองกะขนาดคร่าว ๆ แตงโมลูกเล็กก็มีขนาดราว ๆ นี้” มู่ชวนกล่าวพร้อมกางมือออกเพื่อให้เห็นภาพเปรียบเทียบขนาดที่เล็กกว่าลูกฟุตบอล “แตงโมลูกเล็ก ๆ ก็ราคาลูกละห้าตำลึงเงินแล้วขอรับ ยิ่งลูกใหญ่ ราคาก็ยิ่งสูงขึ้น ถ้ามีแตงโมที่ลูกใหญ่ขนาดที่หลิงซีต้องกอดเอาไว้เต็มอ้อมแขน อาจลูกละห้าสิบตำลึงเงินก็เป็นได้”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็ตกใจจนเกือบจะพูดไม่ออก “แตงโมแพงมากขนาดนี้เชียวหรือ?”
“ขอรับ ข้าได้ยินมาว่าแตงโมนั้นมีเฉพาะทางตะวันตกจึงเป็นของหายากมากพอที่จะกักตุนเอาไว้เก็งกำไร อีกทั้งแตงโมที่ยังไม่ได้ผ่าก็สามารถเก็บรักษาไว้ให้คงสภาพเดิมได้ ดังนั้นเมื่อเริ่มเข้าสู่ฤดูร้อน บ้านไหนที่มีแตงโมเก็บตุนไว้แล้วสามารถนำมาต้อนรับแขกได้นับว่าเป็นหน้าเป็นตาอย่างยิ่ง”
“เช่นนี้นี่เอง” หลี่เยว่หานมองดูแตงโมพันธุ์เหม่ยเหรินตรงหน้าซึ่งยังเป็นแตงอ่อนอยู่ แล้วเอ่ยต่อ “เจ้าเคยกินแตงโมหรือไม่?”
“เคยขอรับ” มู่ชวนพยักหน้า ในเวลานั้นที่เขายังอยู่ที่ตำหนักองค์รัชทายาท แม้ว่าเขาจะยังเด็ก แต่ก็เคยเห็นสิ่งของล้ำค่ามาไม่น้อย “มันชุ่มฉ่ำ มีน้ำมาก ดับกระหายและคลายร้อนได้ดี เพี
