างช่วยนำถ้อยคำไปกล่าวบอกท่านกวนแห่งหอสุรามัจฉาโดยให้บอกเวินเทียนเหล่ยว่าให้มารับเหล้าองุ่น ดังนั้นเวินเทียนเหล่ยน่าจะมาที่นี่ในวันนี้ เพียงแต่ว่าในเวลานั้นนางไม่ทันสังเกตเห็นสมบัติล้ำคาอย่างแตงโมพันธุ์เหม่ยเหรินนี้
หลังจากรออยู่ที่บ้านจนเกือบเที่ยง เวินเทียนเหล่ยที่หลี่เยว่หานเฝ้ารอก็มาดั่งคาด
“เหล้าองุ่นครานี้ดูเหมือนจะรสชาติดีกว่าคราที่แล้วเสียอีก!” หลังจากที่เวินเทียนเหล่ยลิ้มรสเหล้าองุ่นในถ้ำเก็บผัก เขาก็จะพยักหน้าพร้อมเอ่ยชม “เหล้าองุ่นคราที่แล้วนั้นขายได้ในราคาสูงลิ่ว”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ คิ้วของหลี่เยว่หานก็กระตุก “เจ้าขายให้พี่น้องของเจ้าใช่หรือไม่?”
“…” เวินเทียนเหล่ยไม่คาดคิดว่าหลี่เยว่หานจะคาดเดาได้ทันที สีหน้าของชายหนุ่มจึงฉายแววเก้อเขินขึ้นมา “เจ้ารู้ได้อย่างไร”
“เจ้ากลับอำเภอหวาซีมานานถึงเพียงนี้ ทั้งยังพักอยู่ที่หอสุรามัจฉามาโดยตลอด ไม่ต้องพูดถึงเรื่องการไปปรากฏตัวในร้านรวงของตัวเอง แม้แต่ข่าวว่าเจ้ากลับมายังไม่มีหลุดรอดไปเลยเสียด้วยซ้ำ เจ้าคิดว่าข้าจะไม่รู้แผนการของเจ้างั้นหรือ?” เมื่อเอ่ยจบ หลี่เยว่หานก็ยกยิ้มพลางแบมือไปทางเวินเทียนเหล่ย “เงินปันผลเล่า”
“ผู้หญิงเช่นเจ้านี่นะ ในสายตามีแต่เงิน!” แม้ว่าเวินเทียนเหล่ยจะพูดอย่างนั้นกับนาง ทว่าเขาก็หยิบตั๋วเงินออกมาจากสาบเสื้ออย่างว่าง่าย “ข้าขายเหล้าองุ่นนั้นในราคาห้าพันตำลึงเงิน นี่คือตั๋วเงินจำนวนสองพันห้าร้อยตำลึงเงิ
