บทที่ 252 ต้าไป๋ ลูกหมาป่า
เมื่อได้ยินคำอธิบายจากปากลูกชาย นางเฉาก็โกรธขึ้นมาโดยพลัน ชี้ไปยังแผ่นหลังของหลี่เยว่หานพร้อมเอ่ยก่นด่า “หญิงแพศยา เจ้าว่าใครโง่!”
“นี่ ลูกชายของท่านก็อธิบายให้ฟังแล้วไม่ใช่หรือว่าข้ากำลังพูดถึงเจ้า ทำไม ภาษาคนท่านก็ฟังไม่รู้เรื่องหรืออย่างไร กลายเป็นกบไปแล้วจริง ๆ กระมัง?” หลี่เยว่หานเดินขึ้นบันไดบ้าน มือที่ยกชายกระโปรงไว้ยังไม่ได้ปล่อยลง หญิงสาวหันไปด้านข้าง แล้วมองนางเฉาด้วยสีหน้าสงสัย
“เจ้า… เจ้า… ” นางเฉาโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง ทว่าในยามนี้ไม่รู้จะกล่าวออกมาอย่างไร จึงทำได้เพียงยืนอยู่ที่เดิมและเอ่ยว่า ‘เจ้า’ ซ้ำ ๆ อยู่นานจนนิ้วมือสั้นเทิ้ม แต่ก็ยังไม่มีประโยคใดตามหลังคำว่า ‘เจ้า’ ออกมาสักประโยค
จ้าวโหย่วฝูไม่ใช่จ้าวโหย่วไฉที่ไม่รู้หนังสือ ย่อมมองออกว่าหลี่เยว่หานสามารถผูกสัมพันธ์กับคุณหนูใหญ่ของร้านขายผ้าตระกูลเหยียนแล้ว ทั้งยังสามารถเข้าใจว่าแม้ว่าหลี่เยว่หานจะเป็นม่าย แต่ในมือของนางต้องมีเงิน
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น เอาแค่เรื่องที่ตวนอู่และจงชิวที่มาส่งนางที่หมู่บ้านจางหนิง ลักษณะท่าทางเช่นนั้นเขาไม่เชื่อว่าจะเป็นเพียงคนงานธรรมดา ๆ ในโรงเตี๊ยม
หลายปีก่อน เขาเคยศึกษาอยู่ในสำนักศึกษาของอำเภออยู่สองสามปี จึงพอรู้จักโรงเตี๊ยมเยวี่ยไหลอยู่บ้าง เพียงแต่แขกที่เข้าออกโรงเตี๊ยมเยวี่ยไหลล้วนเป็นเจ้าหน้าที่และขุนนางระดับสูง สามัญชนคนธรรมดาไม่อาจเข้าไปได้ ด้วยเห
