บทที่ 251 พยายามอย่างเคร่งครัดมาแรมเดือนก็เผยให้เห็นผลลัพธ์
อาหารกลางวันเป็นไปตามที่หลี่เยว่หานกล่าวบอกจริง ๆ ในชามของเหยียนจื่อเซียงนั้นเต็มไปด้วยเนื้อแกะ เพียงแต่เป็นเนื้อไม่ติดมันทั้งหมด โดยหลี่เยว่หานทำให้เนื้อไม่มีกลิ่นสาปแม้แต่น้อย
“ทำไมข้าถึงได้กินแต่เนื้อในขณะที่พวกท่านได้กินข้าว!” เดิมทีเหยียนจื่อเซียงนั้นรู้สึกมีความสุขไม่น้อยที่ได้กินเนื้อสัตว์ ทว่าเพียงชั่วพริบตา สิ่งที่วางอยู่ตรงหน้าเหยียนจื่อเซียงบนโต๊ะกินข้าวคือเนื้อแกะชามใหญ่พร้อมผักอีกสองสามชนิด ในขณะที่หนึ่งครอบครัวสามคนของหลี่เยว่หานมีอาหารหลักให้กิน นางรู้สึกขึ้นนมาว่าเนื้อในชามไม่มีความเย้ายวนอีกต่อไป
“ข้าบอกเจ้าไปแล้วนี่ว่าตอนเที่ยงกินได้แต่เนื้อ ส่วนมื้อเย็นโหดร้ายยิ่งกว่าเพราะเจ้าจะกินได้แค่ผักเท่านั้น” หลี่เยว่หานไม่ได้รู้สึกสงสารเลย แต่กลับตักข้าวเข้าปากแทน “แถมพวกเราก็ไม่ได้ลดน้ำหนัก พวกเรายังอยู่ในช่วงกำลังเติบโต”
ในความเป็นจริง หากไม่ใช่เพราะเหยียนจื่อเซียงอายุยังน้อย ทั้งยังมีภาวะไทรอยด์เป็นพิษ หลี่เยว่หานคงจะเข้มงวดกับนางมากกว่านี้
สำหรับภาวะไทรอยด์เป็นพิษของเหยียนจื่อเซียงนั้น โดยธรรมชาติแล้วย่อมไม่มียาใดในยุคนี้ที่สามารถรักษาได้ และหากภาวะไทรอยด์เป็นพิษไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ แม้ว่าเหยียนจื่อเซียงจะลดน้ำหนักภายใต้การฝึกของหลี่เยว่หาน ทว่าน้ำหนักก็จะมาเพิ่มขึ้นอีกในไม่ช้า
ดังนั้นทุกครั้งที่หลี่เ
