บทที่ 250 นี่มันกลั่นแกล้งกันเกินไปแล้ว!
เมื่อวิ่งครบรอบที่สองแล้ว เหยียนจื่อเซียงก็ยังไม่หยุดพัก แม้ว่าความเร็วของนางจะช้าลงเรื่อย ๆ ทว่าหญิงสาวก็ยังคงก้าวไปข้างหน้า
หลี่เยว่หานเองก็คอยให้กำลังใจและกระตุ้นให้เหยียนจื่อเซียงฮึกเหิมอยู่ตลอดทาง และในที่สุดการวิ่งทั้งสามรอบก็จบลงอย่างยากลำบาก
ทันทีที่กลับถึงบ้าน เหยียนจื่อเซียงก็อยากจะนั่งพักหายใจ แต่หลี่เยว่หานเอ่ยห้ามเอาไว้
“หลังจากออกกำลังกาย เจ้าจะนั่งลงทันทีไม่ได้ เจ้าต้องยืนพักหายใจก่อนแล้วจึงจะนั่งได้ ไม่เช่นนั้นกระดูกจะใหญ่ขึ้น กล่าวคือ แม้น้ำหนักจะลดลง ทว่าก้นของเจ้าจะใหญ่ขึ้น” คำอธิบายของหลี่เยว่หานเข้าใจได้ง่าย เหยียนจื่อเซียงจึงรีบยืนตัวตรงขึ้นโดยพลัน
แม้นางจะเหนื่อยมากเสียจนรู้สึกว่าในลำคอราวกับจะลุกเป็นไฟจนไม่อาจเอื้อยเอ่ยอะไรออกมา
หลี่เยว่หานรู้ดีว่าสิ่งนี้เกิดจากการที่เหยียนจื่อเซียงหายใจทางปากระหว่างวิ่ง นางจึงช่วยพยุงหญิงสาวให้ไปพิงกำแพง ประจวบเหมาะกับที่มู่ชวนจะนำน้ำเกลืออุ่น ๆ ชามใหญ่มาให้ เหยียนจื่อเซียงรับมันมาแล้วยกขึ้นมาดื่มในคราวเดียว ซึ่งทำให้ในลำคอของนางรู้สึกสบายขึ้นมา
“พี่… พี่สาวหานเยว่… วันนี้ข้า… ถือว่าใช้ได้อยู่ใช่หรือไม่… สามารถ… สามารถลดน้ำหนักลงได้หลายจิน…” เหยียนจื่อเซียงเอ่ยถามหลี่เยว่หานทั้งที่หายใจหอบ
“ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน วันนี้เพิ่งเริ่มเอง” หลี่เยว่หานระบายยิ้มพลางช่วยเหยียนจื่อเซียงปรับลมหาย
