บทที่ 243 ข้า ‘หลี่เยว่หาน’ พุ่งทะยานไปถีบเจ้า!
ทันทีที่เสียงของสะใภ้โจวเงียบลง ประตูบ้านของหลี่เยว่หานซึ่งถูกปิดมาหลายวันก็ถูกดึงเปิดออกอย่างแรงจากด้านใน
“โอ้ย ให้ตายสิ เสี่ยวหานเยว่… นางสบายดีนี่!” คนในฝูงชนพลันโพล่งออกมาอย่างไม่ทันคิด ดูเหมือนว่ากำลังจะเอ่ยถึงแม่ม่ายสาว ครั้นตระหนักได้ว่าการจะพูดเช่นนั้นต่อหน้าเจ้าตัวคงไม่ดี จึงพยายามเปลี่ยนคำพูดอย่างยากลำบาก
“ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วง หลังจากได้พักฟื้นอยู่หลายวันอาการบาดเจ็บของข้านั้นหายดีแล้ว ส่วนหูที่เดิมบาดเจ็บก็ดีขึ้นมาบ้าง” หลี่เยว่หานยกยิ้มตาหยีพลางกวาดสายตามองทุกคนด้านนอก ทำราวกับว่านางไม่ได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูดก่อนหน้า
ทว่ายิ่งนางทำตัวแบบนี้หัวใจของทุกคนก็ยิ่งอับอายมากขึ้น
ถูกจับได้ว่าพูดว่าร้ายคนอื่น จะไม่รู้สึกผิดหรืออย่างไร
“โอ้ ผู้สูงส่งยังมีชีวิตอยู่หรือนี่!!” จ้าวโหย่วเฉียนเช็ดเมล็ดข้าวออกจากใบหน้า ก่อนจะเลียริมฝีปากซึ่งกำลังยกยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ ในบ้านของเจ้ามาหลายวัน อีกทั้งลูกทั้งสองคนของเจ้าก็ไม่ยอมให้ใครเข้าไป ข้าจึงกังวลจริง ๆ ว่าเจ้าจะหายใจไม่ออกจนหมดลมไปเสียแล้ว”
“ขอบคุณมากที่เป็นห่วง” หลี่เยว่หานยิ้มจาง ๆ “หากเจ้ากับน้องชายไม่มาที่บ้านข้าเมื่อถึงเวลากินข้าวอย่างตรงเวลาทุกวัน ข้าเดาว่าข้าคงจะอาการดีขึ้นตั้งแต่สองวันก่อนแล้ว เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ข้านั้นรู้สึกขอบคุณตระกูลจ้าวของพวกเจ้าจริง
