บทที่ 242 หลี่หานเยว่และกวนชิ่งอวิ๋นมีเรื่องอื้อฉาว!
หลี่เยว่หานที่กำลังกินข้าวอยู่ในครัวพลันรู้สึกขบขัน เมื่อได้ยินผู้คนที่อยู่หน้าประตูจินตนาการกันไปไกล
แม้ว่าทุกคนข้างนอกจะพูดถึงนาง แต่นางไม่ได้รู้สึกโกรธเลย กลับเป็นมู่ชวนที่เมื่อกินข้าวเสร็จและเช็ดปากเรียบร้อย เขาก็กระโดดลงจากเก้าอี้แล้วเดินออกไปจากห้องครัว
“เจ้าจะทำอะไร?” หลี่เยว่หานเอ่ยรั้งมู่ชวนไว้ทัน
“พวกเขากำลังดูหมิ่นท่านแม่อยู่ข้างนอก ข้าจะไปชี้แจงให้พวกเขาทราบว่าทุกอีแปะเป็นเงินของท่านแม่ หาใช้ท่านกวนอะไรนั่น เป็นเงินที่พวกเรามีอยู่ก่อนแล้ว!” แม้ว่ามู่ชวนจะอายุไม่มาก ทว่าเขาเก่งเกินอายุไปมากโข หลังจากมาอยู่ที่หมู่บ้านจางหนิง หลี่เยว่หานก็มอบสมุดบัญชีค่าใช้จ่ายของครอบครัวให้มู่ชวนเป็นคนจัดการ มู่ชวนย่อมรู้ดีว่าเงินของครอบครัวมาจากไหน
“พี่ทึ่มเอ๊ย หากพี่ไปพูดเช่นนั้น ทุกคนก็จะรู้ว่าครอบครัวเรามีเงิน” หลิงซีปริปากเอ่ยด้วยเสียงแบบเด็ก ๆ “หากเป็นอย่างนั้นแล้วทุกคนพากันมาขอยืมเงิน เราจะทำอย่างไร? จะไล่พวกเขาออกไปทีละคน ๆ เหมือนตอนท่านแม่ไล่พวกที่อยากมาขายตัวอย่างงานปักให้อย่างนั้นหรือไง”
เมื่อได้ยินถ้อยคำนี้ มู่ชวนก็หยุดฝีเท้าลง ก่อนจะถอยกลับมา
หลี่เยว่หานเห็นดังนั้นก็มองมู่ชวนด้วยความสนใจ ด้วยต้องการได้ยินว่าเขาจะว่าอย่างไรต่อ
“ข้ามีวิธีแล้ว” มู่ชวนกลอกตา แล้วกล่าวขึ้นทันทีว่า “ไม่ใช่ว่าเราบอกคนอื่น ๆ ข้างนอกว่าพี่ตวนอู่และพ
