บทที่ 240 ตาน้ำ
“ด้วยเหตุนี้ เจ้าจึงไม่ควรตัดสินคนอื่นจากรูปลักษณ์ภายนอกของพวกเขา ต่อจากนี้ไป อย่าได้ตัดสินใครจากคำพูดเพียงไม่กี่คำอีก” หลี่เยว่หานกล่าวพร้อมตบไหล่เวินเทียนเหล่ย ก่อนจะหันหลังกลับเพื่อเข้าไปในห้องส่วนตัว
หลังจากคุยกับเวินเทียนเหล่ยมาครึ่งค่อนวัน นางก็รู้สึกหิวขึ้นมา จึงตะโกนสั่งอาหารจานเด็ดกับคนงาน แต่ไม่ได้สั่งหม้อไฟ ซึ่งทำให้เวินเทียนเหล่ยฉงนไปเล็กน้อย
หลังจากทานอาหารแล้ว หลี่เยว่หานก็งีบหลับอยู่หลังฉากบังตาและตื่นขึ้นมาในช่วงบ่าย ทว่าหอสุรามัจฉายังคงคึกคัก
เมื่อคำนวณเวลาดูแล้ว หากเดินทางอย่างช้า ๆ ไปยังหมู่บ้านจางหนิง กว่าจะเข้าใกล้หมู่บ้านก็คงมืดค่ำพอดี หลี่เยว่หานจึงไม่รอช้า รีบขึ้นรถม้าของเวินเทียนเหล่ย
ก่อนออกเดินทาง หลี่เยว่หานอยากจะบอกลากวนชิ่งอวิ๋น แต่กลับพบว่ากวนชิ่งอวิ๋นไม่รู้หายไปอยู่ที่ใด นางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากฝากให้ผู้ดูแลร้านกล่าวบอกกวนชิ่งอวิ๋นว่านางกลับบ้านแล้ว จากนั้นหญิงสาวจึงลุกขึ้นและออกมาจากหอสุรามัจฉา
ระหว่างทาง หลี่เยว่หานซื้อของติดไม้ติดมือเพิ่มไปด้วย ก่อนที่รถม้าจะเคลื่อนตัวออกจากอำเภอหวาซี
เวินเทียนเหล่ยพูดจ้อตลอดทางอย่างไม่รู้จบ หลังจากพูดอยู่นานก็พลันตระหนักได้ว่าหลี่เยว่หานไม่สนใจ เขาเองก็รู้สึกว่าไม่มีประโยชน์ที่จะพูดต่อ จึงพิงตัวกับรถม้า และผล็อยหลับไปในเวลาไม่นาน
รถม้าโคลงเคลงไปมาตามถนน เมื่อตะวันลาลับฟ้า ความมืดเข้ามาแทนที่ ป
