บทที่ 238 ทฤษฎีว่าด้วยเรื่องผู้ชายสารเลว
เห็นหลี่เยว่หานนิ่งเงียบไม่ปริปาก เวินเทียนเหล่ยก็สะบัดพัดด้วยสีหน้าพึงพอใจ “เช่นนั้นสุราของเจ้านี้ ข้าจะซื้อมันทั้งหมดแล้วนำไปไปขายต่อ กำไรเช่นเดียวกับถานไคว่ เป็นอย่างไร?”
เมื่อได้ยินถ้อยคำนี้ หลี่เยว่หานก็ดื่มชาหมดจอกในคราวเดียว แล้วเอ่ยว่า “ตกลง อย่างไรก็พูดตกลงกันเรียบร้อยแล้วก็ไม่จำเป็นต้องเขียนสัญญาอะไร ลำบากเสียเปล่า ๆ ข้าเชื่อเจ้า”
หลังจากจัดการเรื่องการขายเหล้าองุ่นได้แล้ว หลี่เยว่หานก็ไม่มีอะไรจะพูดกับเวินเทียนเหล่ยอีก แต่เวินเทียนเหล่ยกลับเป็นฝ่ายสนอกสนใจเรื่องของนาง “ที่เจ้าไม่อยู่บ้านหลายวันมานี้ ไปเมืองหลวงมาหรือ?”
“ใช่” หลี่เยว่หานพยักหน้ารับอย่างไม่ปิดบัง “ช่างบังเอิญนัก วันแรกที่ข้าไปถึงเมืองหลวงก็พบเมิ่งฉีฮ่วนในขบวนรับตัวเจ้าสาวแทนที่จอหงวน ทั้งยังโยนข้าไปนอนในคุกเพราะคิดว่ามาก่อความวุ่นวาย”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เวินเทียนเหล่ยก็รวบเก็บพัดของเขาทันทีด้วยสีหน้าตกตะลึง “เช่นนั้นแล้วข่าวลือก็เป็นจริง เจ้าไปสร้างความวุ่นวายฉากใหญ่จริง! มิน่าเล่าข่าวที่ว่าเสนาบดีกรมกลาโหมแต่งภรรยาเข้าบ้านและสตรีที่แต่งงานด้วยนั้นเป็นสตรีชนบทหยาบกระด้างถูกแพร่กระจายไปทั่วอำเภอหวาซีแล้ว!”
“???” ใบหน้าของหลี่เยว่หานเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม “ข้าไม่ได้ทำนะ ในตอนนั้นข้าเพียง… คนอื่นล้วนคุกเข่า ตัวข้าไม่รู้เรื่องราวที่แท้จริงก็พาลโกรธจึงลุกขึ้นยืน แล
