บทที่ 234 เหยียนจื่อเซียง
หลังจากพำนักอยู่ที่เมืองหลวงเป็นเวลาสองวัน หลี่เยว่หานก็ประทินโฉมเฉกเช่นอิสตรี ขึ้นรถม้าที่เมิ่งฉีฮ่วนเตรียมไว้ให้ตนโดยเฉพาะ และออกจากเมืองหลวงพร้อมกับคนกลุ่มแรกที่จะออกจากเมืองในเวลารุ่งสาง
ในช่วงสองวันที่ผ่านมา เมิ่งฉีฮ่วนอ้างว่าเขาป่วยจึงไม่ได้ไปเข้าเฝ้า สำหรับคนที่มาเยี่ยมที่จวนนั้น เขาก็ปฏิเสธที่จะพบอย่างนอบน้อม หลี่เยว่หานได้ยินพ่อบ้านกล่าวอยู่หลายครั้งว่าองค์รัชทายาทเสด็จมาที่จวนเป็นการส่วนพระองค์ แต่สุดท้ายก็ถูกเมิ่งฉีฮ่วนบอกปัดจนต้องเสด็จกลับไป
ในคราแรก หลี่เยว่หานรู้สึกแปลกใจ อิงตามที่เวินเทียนเหล่ยกล่าวแล้ว ตอนนี้เมิ่งฉีฮ่วนเป็นคนขององค์ชายสาม แล้วเหตุใดเขาจึงไม่เคารพยำเกรงได้ถึงเพียงนี้
ต่อมา เมิ่งฉีฮ่วนอธิบายให้ตนฟังว่าองค์ชายสามเพื่อที่จะดึงผู้สอบได้คะแนนเป็นอันดับหนึ่งและได้รับการแต่งตั้งโดยฮ่องเต้เข้ามา จึงได้ขอสมรสพระราชทานให้คนผู้นั้นแต่งงานกับน้องสาวร่วมสายเลือดและมารดาคนเดียวกันกับเขา น่าเสียดายที่จอหงวนผู้นั้นไม่สามารถต่อกรกับองค์หญิงน้อยที่กำเริบเสิบสานและวางอำนาจบาตรใหญ่ได้ ในคืนก่อนวันแต่งงาน เขาถูกคนที่องค์หญิงน้อยส่งมาทำร้ายจนไม่อาจลุกจากเตียง
และเมื่อหมดหนทาง องค์ชายสามจึงหันมาหาเมิ่งฉีฮ่วน ขอให้เขาไปเป็นตัวแทนจอหงวนผู้นั้นในการส่งเกี้ยวไปรับเจ้าสาว จากนั้นองค์หญิงก็คำนับฟ้าดินกับไก่ตัวผู้*[1]
ว่ากันว่าองค์หญิงผู้นี้มีใจให้เมิ
