บทที่ 233 หลี่เยว่หานคิดเล็กคิดน้อย
ทั้งสองคนแสดงความรักต่อกันมาระยะหนึ่ง เมิ่งฉีฮ่วนก็สามารถเบียดเสียดตัวลงบนที่นอนของหลี่เยว่หานได้
ถึงแม้ว่าทั้งสองคนจะเคยหลับนอนร่วมกันมาก่อน แต่ทุกครั้งเมิ่งฉีฮ่วนจะเคารพการตัดสินใจของหลี่เยว่หานโดยการล้มตัวลงนอนและไม่ขยับเขยื้อน ทว่าวันนี้กลับแตกต่างออกไป
หลี่เยว่หานต่อสู้กับเขาอยู่ใต้ผ้าห่มเป็นเวลานาน จนกระทั่งหมดแรงจึงแสร้งทำเป็นน่าสงสาร “ได้โปรดเมตตาและไว้ชีวิตข้าด้วย ผู้หญิงอ่อนแอนอย่างข้าไม่เหมาะกับแรงกำลังของท่านหรอก!”
เมิ่งฉีฮ่วนมีท่าทางอ่อนโยนมากขึ้นหลังจากได้ยินเช่นนั้น เขาก้มบรรจงจูบศีรษะของนางเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “หลังจากฟ้ามืดแล้วข้าจะพาเจ้าออกจากเมือง”
“ออกไปเลยหรือ?” หลี่เยว่หานเผลอถามขึ้นโดยมีบางอย่างติดอยู่ในใจ และรู้สึกเสียใจที่เขากล่าวแบบนั้น
“หากเจ้าไม่อยากกลับออกไปก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวข้าจะส่งคนไปรับตัวเด็ก ๆ เอง” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าว
“ไม่ ๆ ๆ ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น” หลี่เยว่หานรีบห้ามปรามเขา
แม้ว่าเมิ่งฉีฮ่วนจะไม่ได้กล่าวบอกนางโดยตรงว่าตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่ แต่ในเมื่อเมิ่งฉีฮ่วนกล่าวว่าหลังช่วงฤดูร้อนจะเป็นการดีที่สุดที่จะพาพวกนางมาที่นี่ ดังนั้นสถานการณ์ตอนนี้ยังคงอันตรายอยู่ นางจึงรีบห้ามปรามเขาโดยไม่แม้แต่จะต้องคิดพิจารณา
“หมายความว่าฮูหยินไม่ต้องการจากข้าไปใช่หรือไม่?” เมิ่งฉีฮ่วนใช้คำพูดได้ ‘ไร้ยางอาย’ อย่างไม่สะทกสะท้าน
