หลี่เยว่หานนอนอยู่บนเตียงอย่างเชื่อฟังโดยมีศีรษะโผล่ออกมาจากผ้าห่มเล็กน้อย นางจ้องมองเมิ่งฉีฮ่วนแล้วกล่าวว่า “ท่านช่วยข้าเปิดหอแดงในเมืองหลวงได้หรือไม่?”
เมิ่งฉีฮ่วนแทบจะตกเตียงหลังจากได้ยินเช่นนั้น “เจ้าจะเปิดหอแดงไปทำอะไร?”
“ข้ารู้ว่าอำนาจในเมืองหลวงนั้นซับซ้อนทุกข์ยากลำบาก หากแต่ถามว่าหอแดงคือสถานที่เช่นไร คงต้องกล่าวบอกว่ามันเป็นสถานที่ที่สามลัทธิเก้าสายอาชีพมาร่วมตัวกัน หากต้องการข่าวกรองรับข้อมูล หอแดงก็จะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด” หลี่เยว่หานแสดงความทะเยอทะยานอย่างมาก “หากมีหอแดงอยู่ ข้าก็สามารถตรวจรับข่าวคราวมาให้ท่านได้”
เมิ่งฉีฮ่วนบีบหน้าหลี่เยว่หานหลังจากได้ยินดังนั้น “ไม่ได้!”
“ทำไม!” หลี่เยว่หานกระวนกระวาย!
“ก็เจ้ากล่าวเองว่าหอแดงเป็นสถานที่ที่สามลัทธิเก้าอาชีพมารวมตัวกัน ข้ากลัวว่าเจ้าจะถูกรังแก” เมิ่งฉีฮ่วนไม่ได้ปิดบังความวิตกกังวลเลย “นอกจากนี้ฮูหยินของข้างดงามดั่งดอกไม้ หากมีใครมาเห็นเข้าก็จะหลงรักเอาได้ แล้วข้าจะทำให้ตนเองเป็นทุกข์ทำไมเล่า”
“แต่ข้าทำตัวน่าเกลียดได้…”
“เยว่หาน เจ้าคงไม่รู้ว่าคนในเมืองหลวงบางคนก็ชอบคนน่าเกลียด”
“ถ้าอย่างนั้นข้าจะแต่งกายเป็นบุรุษ!”
“และก็มีคนชอบชายบำเรอด้วย”
“ถ้าอย่างนั้นข้าแกล้งเป็นหญิงชราก็ได้!”
“ผู้สูงอายุบางคนก็ไม่ได้ชื่นชอบสาวสวยที่อายุน้อยกว่าเสมอไป”
“ข้า… ข้า… ข้าจะแต่งเป็นหญิงชราอัปลักษณ์!”
“ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าคนในเมืองหลวงชอ
