บคนน่าเกลียด ยิ่งน่าเกลียดก็ยิ่งชอบ”
“…”
หลี่เยว่หานถึงกับพูดไม่ออก
เดิมทีนางคิดว่างิ้วปักกิ่ง งิ้วคุนฉวี่ และอุปรากรจีนอื่น ๆ เป็นแก่นสารของชนชาติจีน คราวเมื่อนางยังเป็นเด็ก พ่อแม่ของนางทะเลาะตบตีกันอยู่บ่อยครั้ง นางจึงต้องเดินทางไปอาศัยอยู่กับปู่ย่าเป็นเวลาหนึ่งเดือน ปู่ของนางเป็นแฟนคลับนักแสดงละครรุ่นเก่า ที่บ้านมีซีดีละครงิ้วสะสมอยู่มากมาย หลี่เยว่หานคอยตามไปฟังบทเพลงเหล่านั้นอยู่เรื่อย ๆ ในบางครั้งที่ปู่กับย่ามีอารมณ์คล้อยตาม พวกเขาก็สอนหลี่เยว่หานถึงท่าทางหมุนตัวและวิธีการเคลื่อนไหวเท้าอย่างในละครงิ้ว
หากแม่ของนางไม่พยายามหยุดยั้งนางอย่างเต็มที่ หลี่เยว่หานก็คงจะไปเรียนการแสดงแล้ว
หลังจากมาที่แคว้นตงฮั่นแล้ว หลี่เยว่ได้ไปฟังเพลงพื้นเมืองสั้น ๆ ที่หอแดง
ทว่าในตอนนี้บทเพลงยังไม่ได้รับความนิยมมากนัก ทุกคนแค่ฟังเสียงขับร้องเพียงอย่างเดียว แต่ในประเภทแนวเพลงอื่น ๆ กลับไม่มีเลย
นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้นางต้องการสร้างหอแดงที่มีเอกลักษณ์ขึ้น หลี่เยว่หานสามารถสอนหญิงสาวในหอถึงวิธีการขับร้องประสานเสียงทีละขั้นตอนได้ ดังนั้นพวกนางจึงไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีแขก
หากกล่าวถึงการหาเงิน ถึงแม้ว่าหลี่เยว่หานจะสามารถทำเงินมากมายได้จากการขายถานไคว่ และตอนนี้หม้อไฟก็เป็นอีกหนึ่งวิธีการที่นางสามารถหาเงินได้อย่างรวดเร็วเช่นกัน ทว่านางไม่สามารถทำอะไรเกินตัวได้
ดังนั้นนางจึงคิดมานานแล้วว่าหากนางมีโอกา
