สมากพอและมีเงินอยู่ในมือจำนวนมาก นางก็จะสร้างโรงละครขึ้นมา หรือไม่นางก็จะก่อตั้งคณะละครขึ้นมาเอง ถึงแม้ว่านางจะไม่รู้กฎเกณฑ์ของละครงิ้ว แต่ที่แคว้นตงฮั่นยังไม่มีการจัดแสดงละครงิ้ว ดังนั้นนางจึงสามารถสร้างกฎเกณฑ์ขึ้นมาเองได้
น่าเสียดายที่จิตวิญญาณของผู้ประกอบการอันเร่าร้อนของนางถูกเมิ่งฉีฮ่วนปราบปรามเอาไว้…
เมิ่งฉีฮ่วนแทบจะทนไม่ไหวเมื่อเห็นสีหน้าผิดหวังของหลี่เยว่หาน “ข้ามีหอแดงอยู่ในมือ ส่วนคนที่รับผิดชอบคือหน่วยกล้าตายของข้า ซึ่งภายนอกรู้จักกันในนามหงซานเหนียง หากฮูหยินต้องการสร้างหอแดงก็จงมาเอาหอแดงของข้าไปเถอะ”
“จริงหรือ?” ดวงตาของหลี่เยว่หานเป็นประกาย “จะไม่กลับคำใช่หรือไม่?”
“จริงสิ” เมิ่งฉีฮ่วนจำใจพยักหน้าอย่างใจกว้าง “ขอเพียงอย่างเดียว เจ้าสามารถทำทุกสิ่งอย่างเบื้องหลังได้ และให้หงซานเหนียงมาทำเบื้องหน้าแทน”
“ได้!” การได้เป็นเถ้าแก่เนี้ยเบื้องหลังก็ไม่เลวทีเดียว
แต่ว่า…
“เดี๋ยวก่อน หงซานเหนียงเป็นผู้หญิงอย่างนั้นหรือ?” ดวงตารูปอัลมอนด์ของหลี่เยว่หานเบิกกว้าง “และยังเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาที่พักดีต่อท่านด้วยใช่หรือไม่?”
“เอ่อ…” นี่เป็นครั้งแรกที่เมิ่งฉีฮ่วนตระหนักได้ว่าการแกว่งเท้าหาเสี้ยนนั้นหมายความว่าอย่างไร “อย่างนั้นก็ใช่ หงซานเหนียงคือหน่วยกล้าตายของข้า กล่าวว่าต่อให้ข้าส่งนางไปตายนางก็จะไม่ขมวดคิ้วด้วยซ้ำ”
หลังจากได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้น ถึงแม้ว่า
