นางจะเคยเห็นทหารที่จงรักภักดียอมสละชีพเพื่อนายในละครโทรทัศน์มาหลายเรื่อง แต่เมื่อนางตกอยู่ในสถานการณ์นี้เองและรู้ว่ามีหญิงสาวคนหนึ่งยอมสละชีพเพื่อสามีของตัวเอง นางกลับรู้สึกอิจฉาริษยาขึ้นมาในใจ “ช่างเถิด ข้าจะไม่เปิดหอแดงอีกแล้ว และท่านก็รีบปิดหอแดงนั้นด้วย!”
“อย่างนั้นคงไม่ได้” เมิ่งฉีฮ่วนสังเกตเก็นความขุ่นเคืองบนใบหน้าของหลี่เยว่หานจึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ตามที่เจ้ากล่าวว่าหอแดงเป็นจุดรวมตัวระหว่างสามลัทธิเก้าวิชาชีพ ข้อมูลย่อมเข้ามาถึงเร็วกว่า หอแดงของข้าเปิดดำเนินการมานานแล้ว แม้ว่าจะเป็นเพียงหอแดงขนาดเล็ก ๆ แต่สถานะก็ยังคงอยู่ในใจของลูกค้าหลายคน”
“…” หลี่เยว่หานจ้องมองเมิ่งฉีฮ่วน
“อย่าโมโหเลย มา ยิ้มหน่อยเถิด” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวขณะลูบไล้ใบหน้าของหลี่เยว่หาน “ตอนนี้หงซานเหนียงอายุสามสิบปีแล้ว เจ้ายังหึงอยู่อีก”
“ใครบอกว่าข้าหึง?!” หลี่เยว่หานปฏิเสธทันควัน
“เอาล่ะ ๆ ไม่หึงก็ไม่หึง แต่ข้าอิจฉา” เมิ่งฉีฮ่วนลูบไล้ใบหน้าของหลี่เยว่หานอีกครั้ง
เขายังจดจำช่วงเวลาที่พาหลี่เยว่หานออกมาจากหมู่บ้านเฮยถู่ได้ดี ช่วงนั้นนางผอมแห้งแรงน้อยจะจับมือก็หวั่นเกรงว่านางจะเจ็บตัว แต่หลังจากเลี้ยงดูนางมาเป็นเวลาหนึ่งปีกว่าเกือบสองปี หลี่เยว่หานก็เริ่มมีน้ำมีนวลเผยให้เห็นใบหน้าอวบอิ่มของหญิงสาว ใบหน้าจิ้มลิ้มนุ่มละมุนมากจนเมิ่งฉีฮ่วนอยากจะสัมผัสอยู่หลายครั้ง
ก่อนหน้านี้เขาพยายามยับยั้งชั่งใจตนเอง และตอน
