นี้ก็ยังยับยั้งชั่งใจอยู่
“เหตุใดท่านถึงอิจฉาล่ะ?” หลี่เยว่หานเริ่มไม่พอใจ “ข้าไม่ได้จะเปิดศาลาคณิกา*[1]สักหน่อย!”
“อืม…” จู่ ๆ ใครบางคนก็ผุดขึ้นมาในความคิดของเมิ่งฉีฮ่วน “ไม่ว่าอย่างไรเจ้าคนนิสัยเสียเวินเทียนเหล่ยย่อมต้องมีแผนการที่อยู่เหนือข้อบังคับของเจ้าแน่ ข้าถึงได้อิจฉา”
ในระยะทางไกลออกไป จู่ ๆ เวินเทียนเหล่ยที่กำลังถือหม้อสุราเปล่าก็จามขึ้น
“แปลกจัง ใครพูดถึงข้าหรือเปล่า?”
[1] ศาลาคณิกา (小倌馆) มีความหมายเช่นเดียวกับซ่องค้าประเวณีในปัจจุบัน
