บทที่ 232 กินเนื้อ
“ตามจริงแล้วเจ้าไม่ต้องเดินทางมาที่นี่ก็ได้” เมิ่งฉีฮ่วนสวมกอดหญิงสาวตัวเล็กเอาไว้ในอ้อมแขน “เดี๋ยวอีกไม่กี่เดือน หลังจากฤดูร้อนสิ้นสุดลง ข้าก็จะเดินทางไปรับเจ้ากับพวกลูก ๆ มาอยู่ที่เมืองหลวงแล้ว เหตุผลที่ข้าไม่ให้พวกเจ้ามาที่นี่ในเวลานี้เป็นเพราะมันยังอันตรายอยู่”
“เมิ่งฉีฮ่วนได้โปรดทำตัวมีศักดิ์ศรีด้วยเถอะ!” หลี่เยว่หานรู้สึกหงุดหงิดกับเมิ่งฉีฮ่วนเต็มทน “เก็บคำพูดเหลวไหลของท่านเอาไว้เกลี้ยกล่อมฮูหยินของท่านเถอะ! ราช! บุตร! เขย!”
หลังจากพูดจบ หลี่เยว่หานก็ก้มศีรษะลงอ้าปากกัดเมิ่งฉีฮ่วนอย่างแรง
เมิ่งฉีฮ่วนเสียสมาธิจากการถูกนางกัดและเผลอปล่อยมือออก หลี่เยว่หานฉวยโอกาสนี้พลิกตัวและวิ่งออกจากอ้อมแขนของเมิ่งฉีฮ่วน ออกไปยืนทำหน้าโกรธอยู่อีกฝั่ง “เวินเทียนเหล่ยบอกข้าว่าท่านอยู่ที่เมืองหลวง ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้บัญชาการทหารและเสนาบดีกรมกลาโหม ได้รับความโปรดปรานจากองค์ชายสาม เดิมทีข้าคิดว่าท่านกำลังตกอยู่ในอันตราย แต่ดูเหมือนว่าหลี่เยว่หานคนนี้จะมีอารมณ์อ่อนไหวไปเอง”
หลี่เยว่หานสาปแช่งด้วยความโกรธจัด ขณะที่เมิ่งฉีฮ่วนคอยรับฟังอย่างสงบ นอกจากสัมผัสรอยเขี้ยวเป็นครั้งคราวแล้ว เขาก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับมาอีก
“ตอนนี้ท่านกลายเป็นราชบุตรเขยเลื่องชื่อ ส่วนข้าเป็นแค่สาวบ้านชนบท ไม่บังอาจกล่าวอ้างตนว่าเป็นภรรยาของท่านได้หรอก สถานะของข้าเป็นเช่นนี้คงไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะเป็น
