นางสนม ข้ารู้ว่าท่านหมายความว่าอย่างไร ข้าจะออกไปเสียเดี๋ยวนี้ ข้าจะกลับออกไปและสัญญาว่าจะไม่มาสร้างปัญหาให้ท่านอีก!”
เดิมทีหลี่เยว่หานคิดจะด่าทอเมิ่งฉีฮ่วนอยู่หลายคำ แต่นางกลับต้องยอมพ่ายแพ้ไปเมื่อเห็นสีหน้าไร้ยางอายของเมิ่งฉีฮ่วน
แทนที่จะมัวเสียเวลาอยู่ที่นี่ ควรเดินทางกลับไปยังหมู่บ้านจางหนิงตั้งแต่เนิ่น ๆ พาพวกเด็ก ๆ กลับออกไปก่อนที่เมิ่งฉีฮ่วนจะส่งคนมาพาพวกตัวเด็ก ๆ ออกไป
ใช่แล้ว! นี่คือสิ่งที่หลี่เยว่หานคิด!
อย่างไรเสียตอนนี้นางก็ไม่ได้ขาดแคลนเงินทอง สามารถมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีกับมู่ชวนและหลิงซีได้ หากเด็กทั้งสองไปอยู่กับเมิ่งฉีฮ่วน พวกเขาก็อาจจะถูกแม่เลี้ยงรังแกได้!
ท้ายที่สุดแล้วเมิ่งฉีฮ่วนเป็นราชบุตรเขย ถึงแม้ว่าหลี่เยว่หานจะไม่รู้เรื่องประวัติศาสตร์มากนัก แต่นางก็รู้ดีว่าไม่มีองค์หญิงองค์ใดต้องการเป็นแม่เลี้ยง
เมื่อเห็นว่าเมิ่งฉีฮ่วนไม่กล่าวอะไร หลี่เยว่หานก็ยิ่งโกรธมากขึ้น หันกลับไปคว้าสัมภาระของตนเองยกกระเป๋าขึ้นพาดไหล่แล้วเอื้อมมือไปเปิดประตูโดยไม่แม้แต่จะหันหลังกลับไปมองเมิ่งฉีฮ่วน
สายลมพัดผ่านเข้ามา หลี่เยว่หานตกใจที่จู่ ๆ เมิ่งฉีฮ่วนก็มาปรากฏตัวตรงหน้า “ท่านบ้าไปแล้วหรือ!”
“นี่เจ้า… เรียกข้าว่าอะไรนะ?” เมิ่งฉีฮ่วนยิ้มและจ้องมองเข้าไปในดวงตาของหลี่เยว่หาน “ราชบุตรเขตหรือ?”
“ทำไม? ทีเมื่อวานตอนท่านส่งเกี้ยวไปรับเจ้าสาวยังสั่งให้จับข้าอยู่เลย หรือท่านกลัวว่าข้าจะตะโ
