กนป่าวประกาศว่าท่านแต่งงานกับหญิงชนบทแล้ว?” หลี่เยว่หานขมวดคิ้วขณะจ้องมองเมิ่งฉีฮ่วน “ท่านผู้สูงศักดิ์ไม่ต้องกังวลหรอก ข้ารู้สถานะของข้าดี หลังจากกลับไปแล้วข้าจะไม่หันกลับมามองท่านอีก และสัญญาว่าจะไม่รบกวนพิธีแต่งงานของท่านกับองค์หญิง!”
หลี่เยว่หานกล่าวและยื่นมือออกไปผลักเมิ่งฉีฮ่วน
แต่ใครจะรู้ว่าเมิ่งฉีฮ่วนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเป็นดั่งก้อนหินหนักพันจิน หลี่เยว่หานผลักเขาอยู่นานแต่กลับไม่ขยับเขยื้อนเลย
“ท่านคิดจะทำอะไรกันแน่!” หลี่เยว่หานกำลังโกรธจัด และอารมณ์เสียมากขึ้นเรื่อย ๆ!
“ข้าคิดว่าฮูหยินคงจะเข้าใจตัวข้าผิดไป และข้าต้องอธิบายมันให้ชัดเจน” เมิ่งฉีฮ่วนยังคงแสดงรอยยิ้มยียวน
“อ๊ะ เราเข้าใจผิดกันไปอย่างนั้นหรือ ขอโทษด้วย หลี่เยว่หานคนนี้เป็นเพียงหญิงม่ายจากหมู่บ้านจางหนิง ไม่ใช่ฮูหยินของท่าน! ออกไปให้พ้น!” หลี่เยว่หานกล่าวและผลักไสเมิ่งฉีฮ่วนอีกครั้ง
เมิ่งฉีฮ่วนยังคงนิ่งเฉย
“เหตุใดเจ้าถึงไม่ใช่ฮูหยินของข้าอีกต่อไป ตัวตนของหานเยว่เป็นเรื่องหลอกลวงทั้งหมด และใช่ว่าตัวข้าจะไม่รู้เรื่องนี้” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวขณะจับคางของหลี่เยว่หาน “หรือว่า… เจ้าจะหึงหวงที่ข้าไปเป็นตัวแทนราชบุตรเขยส่งเกี้ยวเจ้าสาวเมื่อวานนี้?”
“หึงหวงอะไรไอ้คนทึ่ม!” หลี่เยว่หานตอบโต้กลับอย่างไม่ลังเล จากนั้นนางจึงรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ “อะไรคือตัวแทนราชบุตรเขย? ท่านไม่ใช่ราชบุตรเขยหรือ?”
“แน่นอนว่าข้าไม่ใช่ราชบุตรเ
