ขย ทางราชสำนักมีรับสั่งว่าห้ามราชบุตรเขยขององค์หญิงเป็นผู้บัญชาการทหาร” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวขณะเคลื่อนใบหน้าหล่อเหลาเข้าไปหาหลี่เยว่หาน “ข้าคิดว่าบรรพชนคงตั้งกฎข้อบังคับนี้มาเพราะเกรงกลัวว่าองค์หญิงจะถูกราชบุตรเขยขืนใจ… อืม… คำนั้นเรียกว่าอะไรนะ ใช่แล้ว ใช้ความรุนแรงในครอบครัว!”
หลี่เยว่หานถึงกับพูดไม่ออก
หลี่เยว่หานมองดูใบหน้าหล่อเหลาที่คุ้นเคยเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้แล้วไม่รู้ว่าควรจะตอบโต้อย่างไร
จนกระทั่งสัมผัสที่ความอบอุ่นประทับลงบนริมฝีปาก ดวงตาของหลี่เยว่หานก็เบิกกว้างขึ้นราวกับถูกไฟช็อต สัญชาตญาณบ่งบอกให้นางผลักเมิ่งฉีฮ่วนออกไป แต่คาดไม่ถึงว่าวงแขนของเมิ่งฉีฮ่วนจะแข็งแกร่งจนเอวบางของหลี่เยว่หานตกอยู่ในอ้อมแขนของเขา
มือใหญ่ของเมิ่งฉีฮ่วนกดท้ายทอยนางเบา ๆ จูบชวนฝันยังคงบุกรุกเข้าไปเรื่อย ๆ ไม่ปล่อยโอกาสให้หลี่เยว่หานได้หลบหลีกแม้แต่น้อย
เมื่อรู้ว่าเมิ่งฉีฮ่วนไม่ใช่ราชบุตรเขย หัวใจของหลี่เยว่หานก็ผ่อนคลายลง
กว่านางจะรู้ตัวแผ่นหลังก็แนบชิดติดเตียงแล้ว ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าแดงก่ำ “เมิ่งฉีฮ่วน ท่านจะทำอะไร?”
“ใช่” หลังจากเมิ่งฉีฮ่วนตอบประโยคอันน่างงงวยออกมาแล้ว เขาก็สะบัดมือไปปิดม่านลง จากนั้นภายในกระโจมก็เต็มไปด้วยความหรรษา มีพลังชีวิตที่เปี่ยมล้น
หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วยาม หลี่เยว่หานก็หมดแรงและผล็อยหลับไป
เมิ่งฉีฮ่วนมองดูใบหน้าหลับใหลที่สงบสุขของหญิงสาวตัวน้อยในอ้อมกอดแล้วจึงถอนหายใจย
