าวด้วยความโล่งอก ในที่สุดก็ได้กลืนกินภรรยาจนอิ่มท้องสักที!
หลังจากโอบกอดหลี่เยว่หานจนผล็อยหลับไปประมาณหนึ่งชั่วยาม หลี่เยว่หานก็ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงง
ในไม่ช้าดวงตาของนางก็เผชิญเข้ากับหน้าอกแกร่งตรงหน้า ทำให้หัวสมองของหลี่เยว่หานงุงงงในทันที
“ตื่นแล้วหรือ?” น้ำเสียงของเมิ่งฉีฮ่วนดังขึ้น หลี่เยว่หานเงยหน้ามองด้วยความสับสนแล้วจึงเห็นรอยยิ้มมุมปากของชายตรงหน้าที่จ้องมองนางราวกับสุนัขจิ้งจอกที่ทำตามแผนการสำเร็จ
“คนขี้โกง!” หลี่เยว่หานหวนนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาพันตนเองไว้โดยไม่ปริปากกล่าวอะไรต่อ
“ฮูหยิน” น้ำเสียงของเมิ่งฮีฉ่วนเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “หากเจ้าทำเช่นนี้ สามีจะป่วยไข้เอาได้”
หลังจากได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานรีบหันหน้าออกไปมองด้านข้างด้วยสีหน้าแดงก่ำ “หน้าไม่อาย!”
“เยว่หาน” เมิ่งฉีฮ่วนเรียกชื่อนางเบา ๆ ขณะเข้าไปโอบรัดกอดผ้านวมที่กำลังปกคลุมอยู่บนตัวนาง “หลังจากฤดูร้อนข้าจะพาเจ้ามาที่เมืองหลวง ตกลงไหม?”
“ไม่เอา!” หลี่เยว่หานปฏิเสธเสียงเรียบ “ข้าใช้หัวนิ้วเท้าคิดดูแล้วว่าหากข้าติดตามท่านมาที่เมืองหลวง ข้าจะต้องจัดการกับแม่หญิงสง่างามที่ชอบอวดดีอีกกี่คน เพราะฉะนั้นข้าอยู่สบาย ๆ ในชนบทดีกว่า อารมณ์เสียก็ด่าทอได้ ด่าไม่ได้ก็แค่ทุบตี!”
“ฮ่าฮ่า…” อาจเป็นเพราะคำพูดติดตลกของหลี่เยว่หานที่ทำให้เมิ่งฉีฮ่วนหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น “ไม่เป็นไรหรอก เจ้ามา
