หมู่บ้านจางหนิงของเราก็ยังให้ครอบครัวเจ้าได้อยู่ต่อ นายท่านเวินยอมพูดจาดี ๆ ต่อหน้านายอำเภอ พอมาวันนี้เจ้ากลับมารังแกนางอยู่อีก ไหนเจ้าบอกมาสิว่าที่เจ้าทำมันสมเหตุสมผลหรือไม่?”
“ข้ามีเหตุผลแล้วกัน!” จ้าวซินเอ๋อร์รู้สึกถึงลำคอที่แหบพร่า “ข้าอาศัยอยู่ในหมู่บ้านจางหนิงมาตั้งแต่เด็ก หากข้าต้องออกไป ครอบครัวของนังแม่ม่ายนี่ก็ต้องออกไปด้วย!”
ทุกคนจ้องมองจ้าวซินเอ๋อร์ด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยามทันทีเมื่อได้ยินนางกล่าวเช่นนั้น
ราชสำนักมีรับสั่งว่าห้ามกลั่นแกล้งหญิงม่าย แต่ครอบครัวของนางกลับทำสิ่งโสมมใส่ผู้อื่น แล้วยังมีหน้ามาบอกว่าตนเองมีสิทธิ์ นางช่างกล้านัก!
“ถ้าอย่างนั้น พวกเราก็ออกกันไปเถอะ” หลี่เยว่หานไอโขลกสองสามครั้งด้วยสีหน้ายอมแพ้ ประกอบกับสีหน้าซีดเซียว ทำให้ชาวบ้านทุกคนรู้สึกไม่พึงพอใจ
“จ้าวซินเอ๋อร์ เจ้าไปเอาความกล้ามาจากไหน!” น้ำเสียงคุ้นเคยดังลอดออกมาจากประตูหน้าบ้าน หลังจากนั้นเวินเทียนเหล่ยกับฉงหยางก็เดินเข้ามาด้วยความโกรธจัด “แม่ของเจ้าทุบตีพี่สะใภ้ข้า พี่สะใภ้ข้ายังอุตส่าห์มาขอความเมตตาให้ครอบครัวจ้าว แต่เจ้ายังกล้าที่จะขับไล่พี่สะใภ้ข้าออกไปจากหมู่บ้านงั้นหรือ? เกรงว่ามันจะขัดต่อฟ้าดินเอาน่ะสิ”
