บทที่ 225 หัวหน้าหมู่บ้านโกรธจัด
ในแคว้นตงฮั่น ใครก็ตามที่รังแกหญิงม่ายจำต้องถูกเฆี่ยนตี!
นี่คือสาเหตุที่วันนี้จ้าวต้าเป่าพยายามระงับอารมณ์ขุ่นเคืองเพื่อให้ได้รับความโปรดปรานจากหลี่เยว่หาน
ตั้งแต่ช่วงเวลาที่นางเฉาไม่อยู่บ้าน บุตรสาวของเขาก็มือไม้อ่อนไม่เอางานเอาการ ถึงแม้ว่าลูกสะใภ้ของบุตรชายทั้งสองจะขยันขันแข็ง แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะขาดการปราบปรามของนางเฉาหรือเปล่าถึงได้คิดเอาแต่จะต่างคนต่างอยู่ตลอดทั้งวัน
เดิมทีจ้าวต้าเป่าได้ทำข้อตกลงกับจ้าวซินเอ๋อร์ที่บ้านแล้วว่าวันนี้จะมาเยี่ยมหลี่เยว่หาน ไม่ว่าหลี่เย่หานจะกล่าวอันใด จ้าวซินเอ๋อร์จะต้องไม่ปฏิเสธ นางจะต้องอดกลั้นถึงแม้ว่าหลี่เยว่หานจะสาปแช่งนางก็ตาม ปล่อยให้หลี่เยว่หานได้ระบายความขุ่นเคือง จากนั้นจึงนำตัวนางเฉากลับมา
ใครจะคิดว่าจ้าวซินเอ๋อร์จะมีความเพียรพยายามเพียงเล็กน้อยแต่กลับทำผิดพลาดมากมาย ถึงกลับกล่าวประณามว่า “แม่ม่ายอย่างเจ้าสมควรถูกรังแกแล้ว!” จ้าวต้าเป่าตกใจมากจนเผลอยกมือตบหน้าจ้าวซินเอ๋อร์
“ท่านพ่อ! ตบข้าหรือ?!” กล่าวได้ว่าจ้าวต้าเป่าลงแรงบนฝามือไปถึงเจ็ดส่วน คนที่ทำงานสวนมาตลอดทั้งวันย่อมแข็งแรงโดยธรรมชาติ จนทำให้จ้าวซินเอ๋อร์ล้มลงกับพื้น ยกมือกุมหน้า จ้องมองจ้าวต้าเป่าด้วยสายตาเหลือเชื่อ “ถึงกับตบข้าเพื่อนังแม่ม่ายเชียวหรือ?!”
จ้าวต้าเป่ากระทืบเท้าด้วยความโกรธจัดเมื่อเห็นว่าคำพูดจ้าวซินเอ๋อร์เริ่มไม่น่าพึงพอใจมากขึ
