บทที่ 224 ใครก็ตามที่เป็นสตรีควรรู้มารยาท
“ซินเอ๋อร์! หุบปาก!” จ้าวต้าเป่ารู้สึกไม่พึงพอใจเมื่อเห็นว่าคำพูดของหลี่เยว่หานกำลังหักล้างความปรารถนาของสองพ่อลูก หลังจากด่าทอจ้าวซินเอ๋อร์ เขาก็หันหน้ากลับไปมองหลี่เยว่หานด้วยท่าทางประจบสอพลอ “น้องหานเยว่ เจ้าก็เห็นว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใด ไม่ต้องไปทำให้หัวหน้าหมู่บ้านตื่นตระหนกหรอก”
“มันอาจจะไม่ใช่เรื่องใหญ่โตสำหรับครอบครัวจ้าวของพวกเจ้า” หลี่เยว่หานกล่าวขณะก้มหน้าปาดน้ำตา สูดจมูกแล้วกล่าวว่า “แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับแม่ม่ายที่มีลูกติดสองคนอย่างข้า หากครั้งนี้สามีไม่มาช่วยปกป้องรักษาชีวิตข้าเอาไว้ ลูกทั้งสองของข้าจะทำอย่างไร เพราะฉะนั้นสำหรับข้ากับลูก ๆ แล้ว มันเป็นเรื่องใหญ่โตนัก!”
จ้าวต้าเป่าแทบจะรักษาสีหน้าเอาไว้ไม่ไหวเมื่อได้ยินเช่นนั้น “ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็บอกข้ามาว่าต้องการอะไร!”
“ซินเอ๋อร์มาเป็นทาสรับใช้ให้ข้าได้ แต่จำต้องเขียนสัญญาขายทาสก่อน จากนั้นข้าจึงจะไปพูดวิงวอนให้นางเฉา ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดคือนางสามารถหลีกเลี่ยงการโดนเนรเทศได้ แต่ยังต้องจำคุกสักสองสามปี”
“จะเป็นอย่างนั้นได้อย่างไร! หากแม่ข้าไม่กลับมา ข้าก็คงเป็นทาสรับใช้ให้เจ้าไม่ได้หรอก!” จ้าวซินเอ๋อร์กล่าวอย่างเย่อหยิ่ง
“ถ้าอย่างนั้นก็ลืมมันไปเสีย ขอบคุณพี่ใหญ่จ้าวที่มาพบข้าในวันนี้ ถึงอย่างนั้นหลังจากนี้ข้าก็ยังต้องรบกวนให้พี่ใหญ่จ้าวมาส่งยาบำรุงร่างกายให้ตรงตามเวลา”
