บทที่ 223 ความคิดบ้าระห่ำ
“ไม่แล้วล่ะ” หลี่เยว่หานส่ายหน้า “ข้าจะซื้อฐานหม้อไฟให้ท่านด้วย เมื่อรวมกับหม้อไฟทองแดง ก็รวมเป็นทองคำสองพันตำลึง ไม่ทราบว่าราคานี้เหมาะสมหรือไม่”
ทองคำสองพันตำลึง!
นั่นคิดเป็นเงินเท่าใดกัน…
รอยยิ้มของเวินเทียนเหล่ยแข็งค้าง
“เหตุใดเจ้าถึงต้องการเงินเยอะถึงเพียงนั้นในคราวเดียว…” เวินเทียนเหล่ยต่อสู้กับความคิดตัวเองอยู่นาน ในที่สุดก็ถามด้วยความสงสัย หลังจากได้รู้จักหลี่เยว่หานมานาน เขาก็เข้าใจว่าหลี่เยว่หานไม่ใช่คนโลภทรัพย์สินเงินทองเลย หากนางต้องการเงินเยอะถึงเพียงนั้นในคราวเดียว ก็ต้องมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นเป็นแน่
“พูดตามตรง” หลี่เยว่หานมองเวินเทียนเหล่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “ข้าอยากไปเมืองหลวง”
“???” ในหัวเวินเทียนเหล่ยเต็มไปด้วยคำถาม “ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือ ว่าตอนนี้สายลับขององค์ชายสาม อยู่ทุกหนทุกแห่งในเมืองหลวง การพาลูกไปเมืองหลวงเช่นนั้นไม่อันตรายมากหรือ?”
“ข้าเข้าใจ” หลี่เยว่หานพยักหน้า “ตอนนี้เมิ่งฉีฮ่วนได้รับตำแหน่งเสนาบดีกรมกลาโหมแล้ว การไปสนามรบเป็นเพียงเรื่องของวันเวลาเท่านั้น ข้าอยากจะทำอะไรบางอย่างเพื่อช่วยเขา ข้าไม่อาจปล่อยไปได้”
“เจ้าคิดจะทำอะไร?” เวินเทียนเหล่ยเริ่มสนใจ “เจ้าให้ข้าร่วมด้วยได้หรือไม่?”
หลังจากได้ยินดังนั้น หลี่เยว่หานก็หรี่ตาลง “ท่านอยากมีส่วนร่วมจริงหรือ?”
“แน่นอน เจ้าเมิ่งกับข้าเป็นมิตรกันตลอดไป” เวินเทียนเหล่ยตบหน้าอกตัวเอง “
