ันเป็นเรื่องโกหก ก่อนหน้านี้หานเยว่ไม่เคยยอมใคร ทั้งทางกายและวาจา!”
“ถุย เจ้าไม่เห็นหรือว่านางเฉาตัวร้ายนั่นตัวใหญ่เพียงใด และน้องหานเยว่มีขนาดตัวอย่างไร เพียงแค่นางเฉานั่งบนตักของน้องหานเยว่ ขาของน้องหานเยว่ก็หักได้แล้ว นับประสาอะไรกับการลงไม้ลงมือทำร้าย”
“เหตุใดพวกนางทำรุนแรงถึงเพียงนั้น? แม้ว่าน้องหานเยว่จะอารมณ์ไม่ดี แต่นางก็ไม่ใช่คนที่จะริเริ่มสร้างปัญหาก่อนเป็นแน่”
“นี่ เจ้ายังไม่รู้สินะ ไม่ใช่เพราะลูกสาวของตระกูลจ้าวหรือ นางเฉามักจะเอาใจลูกสาวตัวเองเสมอ แต่หานเยว่ปฏิเสธที่จะช่วยจ้าวซินเอ๋อร์ขายตัวอย่างงานปัก นางจึงอาฆาตแค้นขึ้นมา”
……
เมื่อมาถึงจุดนี้ จ้าวซินเอ๋อร์ก็เดินหอบมาถึงประตูบ้านของหลี่เยว่หาน เมื่อนางได้ยินทุกคนพูดว่านางทำร้ายแม่ตัวเอง นางก็อดไม่ได้ที่จะหน้าบึ้งตึง แล้วมองชาวบ้าน ก่อนพูดว่า “ข้าได้ตัดสัมพันธ์พ่อลูกกับจ้าวต้าเป่าแล้ว ต่อไปพวกเจ้าอย่าได้ดึงข้าไปเกี่ยวข้องด้วยอีกหากจะคุยเรื่องครอบครัวของพวกเขา!”
พูดจบ นางก็บุกเข้าไปในบ้านของหลี่เยว่หาน
“โอ้ รนหาที่ตายจริง ๆ แม่ของนางถูกเจ้าหน้าที่จับมัดไว้ เพราะนางเองแท้ ๆ ให้ตายเถอะ จ้าวซินเอ๋อร์ต้องการตัดความสัมพันธ์กับพ่อแม่ของนางในตอนนี้! จุ๊ ๆ ๆ ช่างโหดเหี้ยมจริง ๆ ไม่ต่างจากการเลี้ยงหมาป่าตาขาวจอมเนรคุณ!”
“ใช่หรือไม่ล่ะ นางเฉาเอาอกเอาใจนางมาก แล้วตอนนี้… จุ๊ ๆ ๆ…”
……
ตอนนี้จ้าวซินเอ๋อร์สนใจเพียงเวินเทียนเหล่ยเท่าน
