้านของหลี่เยว่หาน พร้อมกระเป๋าใบใหญ่และใบเล็ก เมื่อเห็นจ้าวซินเอ๋อร์นั่งอยู่ใต้ชายคาใกล้ ๆ เขาก็ไม่ได้รีบร้อน เขาบอกให้ใครสักคนมายกของไป แล้วตะโกนเข้าไปในห้อง “คุณชาย ของมีค่าทั้งหมดของตระกูลจ้าว ได้ถูกขนย้ายมาที่นี่แล้วขอรับ ข้าน้อยลองคำนวณคร่าว ๆ แล้วพบว่า นอกจากเงินยี่สิบห้าตำลึงแล้ว ก็มีสิ่งของที่สามารถขายได้ในราคาที่สูง น่าจะได้เพียงสิบตำลึงเท่านั้นขอรับ”
ในเวลานี้ จ้าวต้าเป่าก็มาถึงด้านนอกลานบ้านของหลี่เยว่หานด้วย แต่เขาไม่ได้เข้าไป
ในเวลานี้ เมื่อเขาเห็นฉงหยางขว้างสิ่งของลงบนพื้น ใบหน้าของเขาก็บูดบึ้ง เมื่อเขาเห็นจ้าวซินเอ๋อร์ในลานบ้าน สายตาของเขายิ่งดุร้ายยิ่งขึ้น
“ไปบอกสามีของนางเฉาให้รีบรวบรวมเงินมาโดยเร็วที่สุด ประเดี๋ยวหมอจะมาถึงแล้ว เขาจะต้องจ่ายเงิน” เวินเทียนเหล่ยไม่แสดงสีหน้า แต่เสียงของเขาดังมาจากข้างใน
“ขอรับ!” หลังจากที่ฉงหยางรับคำสั่งแล้ว เขาก็เดินไปที่ประตู มองไปยังจ้าวต้าเป่าที่มีใบหน้ามืดมนราวกับก้นหม้อ แล้วพูดว่า “เจ้าคงได้ยินสิ่งที่คุณชายของข้าพูดแล้ว หากไม่อาจรวบรวมเงินมาเป็นค่ารักษาพยาบาล และชดเชยค่าเสียหายให้พี่สะใภ้ได้ ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะไปรายงานที่ว่าการอำเภอด้วยตนเอง แล้วทั้งครอบครัวของเจ้าจะถูกจับกุม และส่งตัวไปกองทัพ”
หลังจากได้ยินดังนั้น ก่อนที่จ้าวต้าเป่าจะทันได้โต้ตอบ จ้าวซินเอ๋อร์ที่อยู่ลานบ้านก็พูดอย่างรวดเร็วว่า “พี่ชาย ข้าไม่ใช่สมาชิกของตระ
