อมไอเล็กน้อยและกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นเจ้าเข้าไปข้างใน อยู่ในนั้นสักสิบห้านาทีแล้วจึงค่อยกลับออกมา”
“ได้!” ดวงตาของมู่ชวนเป็นประกาย เมื่อได้ยินว่าตนสามารถเข้าไปในพื้นที่หลิงฉวนได้
หลิงซีตัวน้อยยังคงโบกสะบัดมือแปลงร่าง ขณะที่มู่ชวนหมุนตัวกลับเข้าไปในห้องของหลี่เยว่หาน ส่วนหลี่เยว่หานกำลังจัดการกับกระดูกเนื้อวัวติดมันและกระดูกสันหลังแกะอยู่
กระดูกสองชนิดนี้เป็นอาหารชั้นดี ควรจะนำมาต้มให้นานเพื่อที่แก่นแท้จะได้ไหลเวียนมารวมกันอยู่ข้างในนั้น แล้วจึงใส่เครื่องเทศกับน้ำมันวัวลงไป ปรุงรสทิ้งเอาไว้ชั่วข้ามคืน เพียงเท่านี้น้ำซุปหม้อไฟก็จะเป็นอันเสร็จสิ้น
หลังจากจัดการกระดูกเนื้อวัวติดมันกับกระดูกสันหลังแกะเสร็จแล้ว หลี่เยว่หานก็เข้ามาเตรียมตั้งหม้อสองใบในห้องครัว เธอเอาฟืนเติมใส่เตาถ่านทั้งสองจนเต็ม
ใส่น้ำเย็นลงไปในหม้อ รอจนกระทั่งหม้อทั้งสองเดือดจัด หลี่เยว่หานก็เอาฟืนออกจากเตาถ่านครึ่งหนึ่ง ไฟดูเบาลงมาก แต่อุณหูมิบนเตาถ่านกลับสูงขึ้นและสามารถรักษาอุณหภูมิความร้อนไว้ได้เท่าเดิม
หลังจากปิดฝาหม้อแล้ว หลี่เยว่หานก็หยิบเนื้อวัวครึ่งหนึ่งออกมาใส่ตะกร้า หยิบผ้าขึ้นมาคลุมและเดินมุ่งหน้าไปยังบ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน
ถึงแม้ว่านางจะจ่ายค่าโดยสารไปแล้วสามอีแปะ แต่หลี่เยว่หานก็มักจะรู้สึกไม่สบายใจอยู่เสมอหากเธอมอบผลประโยชน์ให้พวกเขาน้อยจนเกินไป
เมื่อมาถึงบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านอวี๋ บังเอิญว่าครอบครัวของพว
