กเขากำลังทำความสะอาดหลังจากรับประทานอาหารเสร็จ แม่ของหัวหน้าหมู่บ้านอวี๋เห็นว่าหลี่เยว่หานเดินเข้ามาจึงมองสำรวจหลี่เยว่หานตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยสายตารังเกียจ “หญิงม่ายวิ่งแจ้นมาทำอันใดที่บ้านข้า?”
“วันนี้ข้าอาศัยนั่งเกวียนวัวบ้านท่านกลับมา จึงอยากจะนำเอาสิ่งของมาตอบแทนคำขอบคุณ” หลี่เยว่หานไม่ต้องการโต้เถียงกับหญิงชราเพราะไม่ใช่ทุกคนที่จะเป็นเหมือนหวังเฟิ่ง
“ไม่จำเป็น ข้าได้ยินมาจากลูกชายว่าเจ้าจ่ายค่ารถแล้ว เพราะฉะนั้นนำเอาของของเจ้ากลับไปเสีย” หญิงชราไม่ต้อนรับและขับไล่เธอออกมาทันที
วิธีการของนางเป็นสิ่งที่สามารถเข้าใจได้ เพราะอย่างไรเสียหญิงม่ายคือบุคคลผู้โชคร้าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งหญิงม่ายคนใหม่เยี่ยงเธอย่อมถูกดูหมิ่นเป็นธรรมดา
ขณะเดียวกัน พี่สะใภ้อวี๋เดินออกมาจากห้องครัว ดวงตาของนางเป็นประกายทันทีเมื่อเห็นหลี่เยว่หาน “น้องหานเยว่ มาแล้วหรือ!”
“พี่สะใภ้ ข้าเอาของมาให้ท่าน วันนี้ขอบคุณท่านมาก ไม่เช่นนั้นข้าคงไม่รู้ว่าจะเดินทางกลับมาอย่างไร” หลี่เยว่หานยัดตะกร้าใส่มือพี่สะใภ้อวี๋และกล่าวว่า “ส่วนตะกร้ากับผ้าเอาทิ้งไว้นี้เถิด ตอนนี้ข้าทำโครงตะกร้าได้เองแล้ว ที่บ้านไม่ได้ขาดแคลนนัก”
หลังจากกล่าวจบ หลี่เยว่หานก็หันหลังเดินจากไป
หญิงชรากวาดสายตาอำมหิตไปทั่งร่างของตน ถึงแม้ว่าหญิงชราจะไม่ได้กล่าววาจาที่ไม่เข้าหู แต่หลี่เยว่หานก็ไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไป
โดยปกติแล้วแม่เฒ่าอวี๋จะไม่ก้
