บทที่ 211 เสนาบดีกรมกลาโหม ขุนพลทหารม้า
“ใช้ได้กับผีสิ!” หลี่เยว่หานถ่มน้ำลาย “เวินเทียนเหล่ยใช้สมองทึ่ม ๆ ของเจ้าคิดสิว่าตอนที่ข้าอยู่ในหมู่บ้านไป๋อวิ๋น เจ้าไปมาหาสู่ข้าอยู่หลายครั้งแล้ว มีครั้งไหนไหมที่ข้าขายสูตรลับให้เจ้า แม้แต่ตอนที่ข้าแกล้งตายไปแล้วเจ้าก็ยังไม่ได้สูตรลับไปครอบครอง แต่พอพวกเมิ่งฉีฮ่วนจากไป เจ้าก็ทำทีเป็นว่าจับหัวขโมยที่ขโมยสูตรลับไปได้ทันทีเชียวหรือ?”
เวินเทียนเหล่ยอับอายเมื่อได้ยินเช่นนั้น “แล้วท่านมีวิธีการใด ขอแค่ข้าได้ขายถานไคว่ต่อไป อะไรข้าก็เห็นด้วยหมด!”
“ห้ามนำถานไคว่ออกมาขายอีก” หลี่เยว่หานกล่าวและถอนหายใจ “ถึงแม้ว่าข้าจะเป็นผู้หญิงที่ไม่รู้เรื่องราวเกี่ยวกับการปกครองบ้านเมือง แต่ข้าก็รู้ดีว่าหลี่เยว่หานผู้ทำถานไคว่นั้นได้ตายไปแล้ว เจ้าเองก็ต้องเลิกขายมันเสีย คนที่เจ้าจัดหาถานไคว่ให้นั้นคือใคร คนพวกนั้นมีจมูกและหูเฉียบคมยิ่งกว่าสุนัข แล้วใครจะไม่รู้บ้างว่าหลี่เยว่หานจากหมู่บ้านไป๋อวิ๋นเป็นผู้ทำถานไคว่?”
“แต่… แต่ข้าไม่สามารถทิ้งกิจการหาเลี้ยงชีพดี ๆ แบบนี้ไปได้…” เวินเทียนเหล่ยถอนหายใจ “ช่างเถอะ ลืมมันไป ในเมื่อท่านไม่ต้องการ ข้าก็จะไม่ทำมัน นายน้อยอย่างข้ามีกิจการอยู่ทั่วทุกมุมโลก รวมถึงสิ่งนี้ด้วย ข้าไม่สามารถผลักท่านเข้าไปในกองไฟเพียงเพื่อเงินได้หรอก!”
หลี่เยว่หานรู้สึกไม่สบายใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น
“ที่ว่าผลักข้าเข้าไปในกองไฟเจ้าหมายความว่าอย่างไร?” ห
