บทที่ 209 ข้าจะไปส่งเจ้ากลับบ้าน
ใช่แล้ว นอกจากเวินเทียนเหล่ยแล้วจะมีใครนำผลไม้รสเปรี้ยวมาให้อีก อย่างไรเสียก็มีเพียงไม่กี่คนที่รู้ซึ้งถึงคุณค่าของผลไม้รสเปรี้ยวชนิดนี้ หากหลี่เยว่หานไม่ตัดเถาองุ่นจากสวนหลังบ้านของเวินเทียนเหล่ยมาตอนกิ่ง เกรงว่าพวกเขาจะเก็บเกี่ยวองุ่นมาตากแห้งแล้วใช้มันเป็นลูกเกดมาทำขนมแทน
เคยได้ยินเมิ่งฉีฮ่วนกล่าวว่าเวินเทียนเหล่ยมักจะส่งลูกเกดไปเป็นของกำนัลให้ฟูเหรินคนสำคัญในเมืองหลวงทุกปี ตอนนี้เธอน่าจะคิดได้ตั้งแต่ท่านกวนบอกว่าพ่อค้ารายหนึ่งขนองุ่นสองร้อยจินจากอำเภอหวาซีไปแจกจ่ายยังเมืองหลวง!
พ่อค้าคนไหนจะโง่เขลานำส่วนผสมของว่างและผลไม้ไปแจกจ่ายให้คนร่ำรวยมากอำนาจ!
ยิ่งไปกว่านั้นตวนอู่กับจงชิวก็ยังเป็นคนของเวินเทียนเหล่ย! ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขารู้ข่าวคราวเกี่ยวกับเธอ เพราะสุดท้ายแล้วเวินเทียนเหล่ยคือผู้ที่ส่งหลี่เยว่หานและคนอื่น ๆ มายังหมู่บ้านจางหนิง
เมื่อเห็นว่าหลี่เยว่หานยืนตกใจอยู่ ท่านกวนก็เลิกคิ้วขึ้น “ทำไมหรือ พวกเจ้าสองคนรู้จัดกันหรืออย่างไร?”
“ข้าไม่รู้” หลี่เยว่หานกลัวว่าเวินเทียนเหล่ยจะสร้างปัญหาจึงพูดดักและยิ้มประจบสอพลอ “ก็ท่านบอกว่าเขาเป็นพ่อค้า ข้าคิดว่าพ่อค้าส่วนใหญ่ล้วนมีใบหน้าเคร่งขรึม แต่พ่อค้าหนุ่มผู้นี้ช่างหล่อเหลา ดูเหมือนผู้มั่งคั่งที่ชอบเสพสุขไปวัน ๆ ไม่นึกเลยว่าจะเป็นพ่อค้าลงเรือไปฝ่าฝันอุปสรรค”
หลี่เยวห่านแสร้งทำเป็นยกแก้วขึ้นมาดื่มเมื่
