็เกรงว่าคงจะไม่ได้มานั่งกินอาหารอยู่อย่างนี้ ข้าจะไปโค้งคำนับน้อมรับความผิดต่อชายผู้นั้น ได้โปรดท่านกวนอย่าโกรธเคืองกันไปเลย”
หลี่เยว่หานกล่าว เช็ดริมฝีปากและดึงเด็กทั้งสองคนออกไป
“กลับมา กลับมา” ท่านกวนทำอะไรไม่ถูก “ในเมื่อผู้สูงศักดิ์ไม่ต้องการพบเจ้าก็อย่าไป วันนี้เจ้าจงจำเอาไว้ว่าอย่าประพฤติตนเช่นนี้อีก แม้หวาซีจะเป็นแค่อำเภอ แต่ผู้สูงศักดิ์ก็มักจะแวะเวียนไปมา ดังนั้นจงอย่าลืมมารยาทอีก เข้าใจหรือไม่?”
“ข้าจดจำไว้แล้ว ขอบคุณท่านกวน!” หลี่เยว่หานกล่าวแสร้งทำเป็นยิ้มไร้เดียงสา
ท่านกวนพยายามยับยั้งชั่งใจเมื่อเห็นรอยยิ้มของนาง เขาหันกลับมาดื่มสุราในแก้ว แล้วลุกขึ้นยืนโบกมือ พร้อมกล่าวว่า “ไปกันเถอะ ข้าจะพาพวกเจ้ากลับไปที่หมู่บ้านจางหนิง”
“อา?” หลี่เยว่หานตกตะลึง “ท่านกวนว่าอันใดหรือ?”
“ข้าบอกว่าข้าจะไปส่งพวกเจ้า” ท่านกวนกล่าวพร้อมกับเดินไปเปิดประตู “ท่านผู้สูงศักดิ์บอกว่าจะส่งผลไม้รสเปรี้ยวไปยังบ้านของเจ้า เจ้าคิดว่ามันเพียงพอแล้วหรือไม่?”
หลี่เยว่หานขอบคุณเขาเมื่อได้ยินเช่นนั้น “ขอบคุณท่านกวน!”
ต้องกล่าวว่าหลี่เยว่หานรู้สึกว่าตนเองนั้นโชคดีมากจริง ๆ
เดิมทีเธอคิดว่าการเริ่มต้นชีวิตใหม่ในอำเภอหวาซีจะเป็นเรื่องที่ยากลำบาก เพราะอย่างไรเสียตัวตนของเธอในเวลานี้ก็คือหญิงม่าย และหญิงม่ายมักจะถูกขับไสไล่ส่งมาตั้งแต่โบราณกาล ในสมัยโบราณนั้นชื่อเสียงเรียงนามค่อนข้างสำคัญ หากไม่ระมัดระวังอาจจะจ
