ดว่าข้าไม่กลัวทำให้ตัวข้าเองเดือดร้อนไปด้วยหรือ!”
“ข้ารู้ว่าเจ้ามีจิตใจดี…” วังหลานอยากสรรเสริญหลี่เยว่หานว่าเป็นคนดีอีกครั้ง
หลี่เยว่หานรีบห้ามไว้ก่อน “อย่าพูดเช่นนั้นเลย หากคนเหล่านั้นได้ยิน ประเดี๋ยวก็จะมารบกวนข้าให้ช่วยขายตัวอย่างงานปักอีก ข้าบอกแล้วว่าข้าจะทำเรื่องเช่นนี้เพียงครั้งเดียวพอ เจ้ามีทั้งทักษะและความตั้งใจดี ไม่เช่นนั้นคงกลับไปเกลือกกลั้วโคลนตมเช่นเดิมแล้ว”
“ตอนนี้ก็ดีแล้ว เพราะแม่ม่ายฉางถูกตัดสินลงโทษไปแล้ว เจ้าปีนออกมาจากโคลนตมได้แล้ว ตอนนี้เจ้ามีศักดิ์ศรีและเป็นคนดีได้ เจ้าไม่ควรขอบคุณข้า แต่ควรขอบคุณลูกชายที่มีเหตุผลของเจ้า” หลี่เยว่หาน พูดแล้วยื่นสัญญาใส่มือวังหลาน ก่อนหันเดินออกไป “พี่ข่ง ข้าต้องกลับแล้ว! เจ้าของร้านขายผ้าอวี้เยว่บอกว่าให้เจ้าเก็บข้าวของในบ้าน แล้วไปทำงานปักผ้าที่ร้านตั้งแต่เช้า! หากเจ้าต้องการขอบคุณข้า ก็ช่วยทำเสื้อผ้าให้ลูกของข้าสองคนก่อนออกเดินทางก็ได้ ข้าจะกลับไปเอาผ้ามาให้!”
พูดจบ หลี่เยว่หานก็วิ่งหนีไป
ผู้คนรอบกายต่างนินทาทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น
วังหลานจะไปทำงานเป็นช่างปักประจำร้านขายผ้าอวี้เยว่จริง ๆ! เด็กชายคนนั้น ข่งซูเจี๋ยเรียนเก่งมาก ครอบครัวข่งจะเจริญรุ่งเรืองในอนาคต!
หลี่เยว่หานพูดถูก แม่ม่ายฉางถูกจับกุม แล้วนางข่งก็ปีนขึ้นมาจากตมได้จริง ๆ ตอนนี้นางปรับปรุงตัวเป็นคนดี ซึ่งก็เป็นเรื่องดีสำหรับหมู่บ้านจางหนิงเช่นกัน
เพราะสุดท้าย ก็
