บทที่ 196 แม่ม่ายฉางบ้าไปแล้ว!
หลังจากกลับถึงบ้าน หลี่เยว่หานต้มน้ำร้อนให้เสี่ยวหลิงซีและตัวเธอเองอาบ จากนั้นจึงเริ่มทำอาหารเย็น
และวันนี้หลิงซีกินขนมที่ตลาดไปเยอะมาก มื้อเย็นจึงมีกับข้าวไม่มากนัก
เธอจึงนึ่งข้าวโพดสองฝัก เคี่ยวหมูตุ๋นกับมันฝรั่ง ทำข้าวต้มข้าวโพดหนึ่งหม้อ และผัดผักใบเขียวหนึ่งจาน ทั้งสองก็ได้กินกันอิ่มหนำ
แม้ว่าจะออกจากหมู่บ้านไป๋อวิ๋นมาแล้ว แต่หลิงซีก็ยังคงเหมือนเดิม คือขณะที่หลี่เยว่หานกำลังทำอาหาร นางจะคอยดูไฟให้ ข้อแตกต่างจากเมื่อก่อนเพียงอย่างเดียวคือ ตอนนี้นางนั่งดูไฟอยู่หน้าเตา พร้อมหนังสือในมือ
หลี่เยว่หานสังเกตหลิงซีอย่างระมัดระวัง ขณะทำอาหาร และพบว่านางชอบอ่านหนังสือมาก นางกำลังอ่านหนังสือคำสอนที่ตวนอู่กับจงชิวนำมาให้ ทำให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย
การอ่านเป็นสิ่งดี เพราะจะช่วยอบรมบ่มเพาะความคิดดี ๆ ให้เด็กในวัยหลิงซี เพื่อที่จะได้ไม่หลงทาง เมื่อเติบโตขึ้น
หลังจากรับประทานอาหารแล้ว หลี่เยว่หานก็ทำความสะอาดห้องครัว ส่วนหลิงซีก็มาช่วยเธอ
ทันใดนั้น มีคนมาเคาะประตูบ้าน
ทว่าคนข้างนอกไม่เอ่ยคำใด เพียงแค่เคาะประตู สลับกับทุบอย่างแรง
เวลานี้เกือบจะมืดค่ำแล้ว หลี่เยว่หานกับหลิงซีกำลังพูดคุยและหัวเราะกันอยู่ในครัว ก็ต้องตกใจเมื่อได้ยินเสียงดังเช่นนี้
“เจ้าอยู่ในครัว ข้าจะไปดูเอง” หลี่เยว่หานไม่รู้ว่าใครอยู่ข้างนอก เธอจึงไม่กล้าปล่อยหลิงซีออกไปง่าย ๆ
“ใครอยู่ข้างนอ
