้องทำงานหาเลี้ยงลูกคนเดียวไม่ใช่หรือ อย่างนั้นไม่ต้องแล้ว พี่มาที่นี่เพื่อหาคู่ให้เจ้า!”
หลี่เยว่หานไม่มีทางเชื่อนาง!
เมื่อเช้าเธอเชือดเฉือนกับแม่ม่ายฉางตรงทางเข้าหมู่บ้าน แต่ตอนเย็น แม่ม่ายฉางกลับมาเยี่ยมเธอ เพื่อคุยเรื่องหาคู่ให้เนี่ยนะ?
เสแสร้งได้ไม่เนียนสักนิด!
“ข้าทำอาหารและเสื้อผ้าเองก็พอกินพอใช้ ไม่คิดว่าการเลี้ยงเสี่ยวหลิงตังจะยากถึงเพียงนั้น ถ้ามีข่าวดีเรื่องการจับคู่ ท่านเก็บไว้บอกตัวเองเถิด ข้าไม่อาจทนรับความกรุณาของท่านได้” พูดจบ หลี่เยว่หานก็เตรียมปิดประตู
เมื่อเห็นดังนั้น แม่ม่ายฉางก็รีบยื่นมือออกไปขวางประตูของหลี่เยว่หาน ด้วยสีหน้าโกรธเคือง “เหตุใดเจ้าโง่เขลาถึงเพียงนี้ แม้ว่าเจ้าจะไม่ต้องการแต่งงานใหม่ แต่ข้าก็มาถึงหน้าประตูบ้านเจ้าแล้ว การเชิญข้าเข้าไปดื่มชาสักแก้ว มันคงไม่มากเกินไปหรอกกระมัง เหตุใดเจ้าถึงรีบไล่ข้าออกไปเช่นนี้”
“ท่านก็รู้ว่าข้าไล่ท่านแล้ว แต่ท่านก็ยังคงอ้อยอิ่งอยู่หน้าประตูบ้านของข้าอีก เหตุใดกอเอี๊ยะหนังสุนัขจึงควรได้รับความสนใจด้วย?” หลี่เยว่หานเกลียดแม่ม่ายฉางจริง ๆ สีหน้าไม่รับแขก และการปฏิเสธของเธอยังไม่ชัดเจนพออีกหรือ? หรือว่าต้องให้เธอไปหาไม้กวาดมาไล่ตะเพิดออกไป?
“เจ้าพูดออกมาได้อย่างไร!” ไม่ว่าแม่ม่ายฉางจะหน้าหนาเพียงใด นางก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป นางลดเสียงลง ขณะพูดว่า “เจ้าคิดว่าข้าอยากมาหาเจ้านักหรือ! หากไม่ใช่เพราะวันนี้นังบ้าวังหลาน ไม่ยอมไป
