บริการแขกผู้สูงศักดิ์ เจ้าคิดว่าข้าจะลดตัวลงมายุ่งเกี่ยวกับคนเช่นเจ้าหรือ! รีบตามข้ามาเร็ว ๆ คราวนี้หากเจ้าไปรับใช้แขกผู้สูงศักดิ์ให้ดี ข้าคงได้สิบตำลึง แล้วข้าจะมอบให้เจ้าสามตำลึงเลย!”
หลังจากได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็นึกเย้ยหยัน แล้วตะโกนบอกชาวบ้านที่กำลังชะเง้อคอดูความตื่นเต้นอยู่ “ใครก็ได้ช่วยข้าด้วย! แม่ม่ายฉางทำตัวเป็นแม่เล้าบังคับข้า! ข้าไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร!”
“หุบปากเดี๋ยวนี้!” แม้ว่าแม่ม่ายฉางจะมาที่นี่เพื่อเป็นแม่เล้าจริง ๆ แต่นางก็ไม่คิดว่าหลี่เยว่หานจะกล้าตะโกนดังถึงเพียงนี้ นางจึงกระโจนเข้าไปปิดปากหลี่เยว่หานทันที
แต่หลี่เยว่หานจะปล่อยให้แม่ม่ายฉางจับได้อย่างไร ขณะที่หลี่เยว่หานถูกปิดปาก เธอก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
แทบไม่ต้องคิด เธอรีบผละออกจากแม่ม่ายฉาง แล้ววิ่งออกไปด้วยความตื่นตระหนก ขณะตะโกนว่า “ช่วยด้วย!”
ทันทีที่เธอวิ่งออกไป สะใภ้โจวที่อยู่ข้างบ้านก็รีบวิ่งออกมา แล้วกอดหลี่เยว่หานไว้ในอ้อมแขน “น้องหาน เกิดอันใดขึ้น!”
“นาง… นางล่อลวงข้า!” หลี่เยว่หานทรุดตัวลงในอ้อมแขนของสะใใภ้โจว แล้วชี้ไปยังแม่ม่ายฉางที่ยืนอยู่หน้าประตูบ้าน “นางวางยาข้าด้วยผ้าเช็ดหน้า นางต้องการล่อลวงข้า! นางบอกว่าจะให้ข้าไปบริการแขกผู้สูงศักดิ์ แล้วจะมอบเงินสามตำลึงให้ข้า!”
พูดจบ หลี่เยว่หานก็รู้สึกหายใจไม่ออก จากนั้นภาพตรงหน้าเธอก็มืดลง
แม่ม่ายฉางบ้าไปแล้ว! ยังไม่ทันมืดค่ำ แต่ยังกล้าม
