ัวเป็นแม่พระ เพราะวังหลานเกือบจะทำร้ายเธอมาก่อน แต่เมื่อเห็นข่งซูเจี๋ยโตเกินวัยเหมือนมู่ชวน เธอก็รู้สึกสงสารเขา เนื่องจากเขาต้องการช่วยแม่กอบกู้ชื่อเสียง เธอจึงจะช่วยเหลือเด็กชาย
“ช่างปักคนนั้นมาจากที่ใด? แล้วเจ้ามาจากที่ใดกัน?” เพราะเจ้าของร้านทำการค้า ย่อมต้องระมัดระวังเรื่องการรับคนเป็นธรรมดา
“ชื่อของข้าคือหานเยว่ ข้าเป็นชาวบ้านที่เพิ่งย้ายมาที่หมู่บ้านจางหนิงเมื่อเดือนที่แล้ว” หลี่เยว่หานตอบอย่างเปิดเผย “ช่างปักคนนี้ก็มาจากหมู่บ้านจางหนิงเช่นกัน ส่วนนางเป็นใครนั้น เนื่องจากท่านไม่ต้องการทำการค้ากับข้า งั้นข้าจะไม่บอกท่าน”
เมื่อได้ยินหลี่เยว่หานแนะนำช่างปักอย่างกระตือรือร้น แต่ช่างปักไม่ใช่นาง เจ้าของร้านก็อดสงสัยไม่ได้ “ในเมื่อช่างปักคนนี้ไม่ใช่เจ้า เหตุใดเจ้าถึงกระตือรือร้นถึงเพียงนี้?”
“อย่ากังวลไปเลย หากท่านตกลงก็ซื้อตัวอย่างงานปักพวกนี้ได้เลย ข้าจะขายให้ตามราคาจริง ฝีมืองานปักเช่นนี้ราคาต่ำสุดคือหนึ่งร้อยยี่สิบอีแปะ หากท่านต้องการ ครั้งหน้าที่ข้ามาตลาดอีก ข้าจะขอให้ช่างปักคนนี้ปักลายใหม่ให้ด้วย แต่หากขอลดราคา ข้าจะไปร้านผ้าอื่น”
หลังจากที่หลี่เยว่หานพูดจบ เจ้าของร้านก็ตกตะลึง “แม่นาง น่าเสียดายที่เจ้าเองไม่ได้ทำการค้า เจ้าพูดเก่งยิ่งนัก”
“ข้าไม่ได้ทำการค้า ข้าไม่รู้อะไรเลย สรุปแล้วท่านต้องการงานปักนี้หรือไม่ หากไม่ต้องการ ข้าจะไปแล้วนะ” หลี่เยว่หานพูดแล้วรินน้ำใส่แก้วดื่ม จ
