ากนั้นลุกขึ้นเตรียมเดินจากไป
“ต้องการ!” เจ้าของร้านกัดฟันพูด “หนึ่งร้อยยี่สิบอีแปะ ข้าอยากได้ตัวอย่างงานปักทั้งหมดนี้ หากครั้งต่อไปคุณภาพยังดีเช่นนี้อีก ข้าจะจ่ายให้ราคาสูง เจ้าบอกช่างปักคนนั้นด้วยว่านางต้องขายตัวอย่างงานปักให้ร้านของข้าได้เท่านั้น”
“ไม่ได้” หลี่เยว่หานปฏิเสธอย่างเฉียบขาด “ข้าได้บอกท่านไปแล้วว่าช่างปักคนนี้สามารถอดทนต่อความยากลำบาก ส่งสินค้าได้อย่างรวดเร็ว และคิดราคาถูกด้วย หากท่านไม่ได้วางแผนจะจ้างนาง นางก็จะไม่ทำการค้ากับท่านเป็นแน่ เพราะจำนวนตัวอย่างงานปักที่ท่านจะรับทุกเดือนก็มีจำกัด ดังนั้นหากนางทำการค้ากับท่านเช่นนี้ นางก็ต้องอดตายแน่”
หลี่เยว่หานกล่าว พร้อมกับมองเจ้าของร้านด้วยรอยยิ้ม
แม้เธอจะไม่รู้ว่าวังหลานคิดอย่างไรกับตัวเอง แต่หลี่เยว่หานรู้สึกว่าการที่นางยอมขายร่างกายเพื่อเลี้ยงดูลูกชาย ในเมื่อนางต้องการยืนหยัดหาเงินด้วยตัวเองเช่นนี้ แน่นอนว่านางย่อมไม่ปฏิเสธงานที่ลูกชายหามาให้
อีกทั้งทักษะการเย็บปักถักร้อยของวังหลานก็ยังดีมากด้วย จนหลี่เยว่หานรู้สึกว่าเจ้าของร้านจะไม่ปฏิเสธ
หลังจากที่หลี่เยว่หานพูดจบ เจ้าของร้านก็กัดฟันนับเงินหนึ่งร้อยห้าสิบอีแปะ แล้วส่งให้หลี่เยว่หาน “มาคุยกันก่อนเถิด ข้าจะให้เพิ่มอีกสามสิบอีแปะแก่เจ้า ไม่ใช่สำหรับตัวอย่างงานปัก แต่ให้เพื่อประโยชน์ของช่างปัก หากข้าจ่ายไปแล้วไม่ได้รับตัวอย่างงานปักใหม่ ข้าจะส่งคนไปถึงหมู่บ้านจางหนิงทัน
