ที”
“ไม่ต้องกังวล ข้าทำทุกอย่างด้วยความซื่อสัตย์ ข้าเพิ่งขายไส้เดือนให้กับท่านกวนที่ท่าเรือนี้เอง” หลี่เยว่หานรวบเงินร้อยอีแปะทองแดงเข้าด้วยกันอย่างพึงพอใจ จากนั้นทิ้งตัวอย่างงานปักไว้ แล้วเดินออกไป
ขณะมองดูแผ่นหลังของนาง เจ้าของร้านก็ตัวแข็งทื่อทันที
ให้ตาย! สตรีผู้นี้ขายของให้ท่านกวนได้จริง ๆ!
หลังจากออกจากประตูร้านขายผ้า หลี่เยว่หานก็มอบเงินทั้งหมดหนึ่งร้อยห้าสิบอีแปะให้กับข่งซูเจี๋ย และในที่สุดนางก็ได้เห็นสีหน้าที่ควรจะมีของเด็กในวัยนี้
“ตัวอย่างงานปักของท่านแม่ขายได้เงินเยอะถึงเพียงนี้เลยหรือ?!” ข่งซูเจี๋ยมองเหรียญอีแปะ แล้วมองหลี่เยว่หานด้วยความประหลาดใจ
“สิ่งที่ข้าขายไม่ใช่แค่ตัวอย่างงานปักของแม่เจ้าเท่านั้น แต่ยังรวมถึงฝีมือของแม่เจ้าด้วย” หลี่เยว่หานกล่าว “แม้ว่าข้าจะไม่ชอบแม่ของเจ้า แต่ทักษะการปักของแม่เจ้าก็ดีมากจริง ๆ หากเจ้าต้องการช่วยแม่ของเจ้ากอบกู้ชื่อเสียง เจ้าก็ต้องรับหน้าที่ช่วยแม่ของเจ้าทำงานปัก”
“เจ้าของร้านข้างในบอกว่าคราวหน้าที่เรามาตลาด แม่ของเจ้าจะต้องทำตัวอย่างงานปักใหม่สิบห้าชิ้น หากคุณภาพยังดีอยู่ เจ้าของร้านก็ยินดีรับแม่ของเจ้าเป็นช่างปักประจำร้าน ข้าเดาว่าแม่ของเจ้าคงจะไม่ปฏิเสธกระมัง”
หลังจากได้ยินดังนั้น ข่งซูเจี๋ยก็เก็บเงินไว้ในกล่องหนังสือ แล้วมองหลี่เยว่หานด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนพูดว่า “ท่านน้าหาน ท่านช่วยพาข้าไปสำนักศึกษาได้หรือไม่ขอรับ? ข้าอยากจะ
