บทที่ 191 นางข่ง ‘วังหลานร่ำไห้’
“ท่านแม่พูดจริงหรือเจ้าคะ?” หลิงซีพยายามดิ้นออกจากอ้อมแขนของหลี่เยว่หาน แล้วมองหลี่เยว่หานขณะที่น้ำตายังคงเอ่อคลอ “หากข้าขอพรกับดวงดาวทุกวันเป็นพันครั้ง แล้วจะได้เจอพี่ชายกับท่านอาอีกหรือไม่เจ้าคะ?”
“แน่นอน แม่เคยโกหกเจ้าหรือ” หลี่เยว่หานพูดด้วยรอยยิ้ม แล้วจับจมูกหลิงซี “กลับบ้านกันเถิด แล้วเราจะขอพรดวงดาวด้วยกันในตอนกลางคืน ดีหรือไม่”
“ดีเจ้าค่ะ!” หลิงซียิ้มทั้งน้ำตา จับมือหลี่เยว่หานเดินกลับบ้าน พลางแกว่งไปมา
หลังจากที่พวกนางเดินจากไปแล้ว วังหลานหรือที่รู้จักกันในชื่อแม่ม่ายข่ง ก็เดินออกมาจากมุมหนึ่ง แล้วมองแผ่นหลังของสองแม่ลูกด้วยสีหน้าซับซ้อน ชั่วครู่หนึ่งนางพลันรู้สึกว่าในใจท่วมท้นไปด้วยความรู้สึกมากมาย ไม่อาจบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้
หลังจากกลับถึงบ้าน วังหลานก็เตรียมอาหารเย็น แล้วมองข่งซูเจี๋ยที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่ตรงข้ามตน วังหลานลังเลอยู่นาน ในที่สุดก็ถามว่า “ซูเจี๋ย เจ้ารู้สึกว่าแม่คือความละอายใจของเจ้ามาตลอดใช่หรือไม่?”
หลังจากได้ยินดังนั้น ข่งซูเจี๋ยก็เงยหน้าขึ้นมองวังหลานด้วยสีหน้าเย็นชา ไม่เอ่ยคำใด
“ซูเจี๋ย ฟังแม่นะ แม่… แม่รู้ว่าเมื่อก่อนแม่เคยทำเรื่องสกปรกมามากมาย แต่แม่ก็คิดเรื่องนี้มาโดยตลอด เสี่ยวหลิงตังและแม่ของนางสามารถหาเงินได้ด้วยมือของพวกนางเอง ดังนั้นแม่ก็ต้องทำได้เช่นกัน ซูเจี๋ย เจ้าจำได้หรือไม่ว่าแม่ปักผ้าเก่งมาก จากนี้ไปเจ
