ดจารุนแรงกับนาง ข่งซูเจี๋ยก็จะหาเหตุผลที่เข้าข้างนางมาพูดกับพ่อของเขา โดยบอกว่าผู้ชายไม่ควรรังแกผู้หญิง โดยเฉพาะภรรยาของตัวเอง
แต่ว่า… มันเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อใด?
หลังจากที่ข่งต้าลี่เสียชีวิตหรือ?
ไม่ ไม่ใช่…
วังหลานร่ำไห้ขณะคิดถึงวันชื่นคืนสุขที่ผ่านไปแล้ว
หลังจากที่สามีของนางเสียชีวิต นางก็ร้องไห้จนเป็นลมนับครั้งไม่ถ้วน เมื่อนางตื่นขึ้นมา ข่งซูเจี๋ยก็คอยดูแลนาง แม้แต่เด็กน้อยก็ยังจมอยู่กับความเจ็บปวดจากการสูญเสียพ่อไป แต่เพราะรู้ว่าแม่ของตนเป็นคนเปราะบาง จึงบังคับตัวเองให้ต้องอดทนดูแลจิตใจของแม่ และจัดงานศพพ่ออย่างเหมาะสม
จนกระทั่ง…
จนกระทั่งข่งซูเจี๋ยรู้ว่าวังหลานจ่ายค่าเล่าเรียนและค่าครองชีพด้วยเรือนร่างของตัวเอง ภายในชั่วข้ามคืน ข่งซูเจี๋ยก็ไม่รู้สึกสงสารแม่ของตนเหมือนในอดีตอีกต่อไป
วังหลานเคยตัดพ้อตัวเอง นางเคยบอกว่าข่งซูเจี๋ยโง่เขลา ไม่เข้าใจว่าแม่เสียสละเพื่อเขามากเพียงใด แต่วันนี้เมื่อเห็นความรักอันลึกซึ้งระหว่างหลี่เยว่หานกับหลิงซี วังหลานก็ตระหนักได้
ไม่ใช่ว่าข่งซูเจี๋ยไม่รู้ความ แต่เขารู้สึกสงสารแม่และเกลียดตัวเองที่ไม่มีประโยชน์พอ ไม่สามารถเป็นเสาหลักของบ้านเพื่อรับหน้าที่ดูแลแม่ต่อจากพ่อได้ จึงทำให้วังหลานต้องมาทำหน้าที่นี้ และต้องเสียสละเช่นนี้
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ วังหลานก็เริ่มร้องไห้ขณะล้างจาน
เปลวไฟจากตะเกียงน้ำมันในห้องครัว สั่นไหวไปตามลมกระโชกแรง วังหลานร้องไห้
