ั้งสามเหรียญ
“ท่านแม่พูดถูกเจ้าค่ะ” หลิงซีพูดจาฉะฉาน “หากท่านอาหรงไม่ยอมรับค่าโดยสาร เสี่ยวหลิงตังก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเดินไปกับท่านแม่เองเจ้าค่ะ”
หลังจากได้ยินสิ่งที่พวกนางพูด ท่านอาหรงก็ไม่กล้าปฏิเสธอีกต่อไป ความประทับใจของเขาที่มีต่อหลี่เยว่หานก็ยิ่งมีมากขึ้น เป็นคนดีอะไรอย่างนี้! ลูกที่นางเลี้ยงมาก็เป็นคนมีเหตุผล!
“ไอ้หยา น้องหานเยว่ช่างร่ำรวยเสียจริง~” แม่ม่ายฉางประทินโฉมหนาเตอะ จนคนอื่น ๆ ต่างได้กลิ่นแป้งของนางมาแต่ไกล “ข้าเห็นว่าสองสามวันมานี้หน้าตาเจ้าไม่ค่อยสดใสเลย ข้าว่าชีวิตเจ้าคงลำบากไม่น้อยกระมัง”
